Szef komisji hazardowej mówi, że chce zakończyć wojnę polsko-polską. Czy za szumnymi słowami kryje się zwykła chęć zamiecenia afery hazardowej pod dywan

Mirosław Sekuła (PO) zapowiedział wczoraj, że w piątek, na najbliższym posiedzeniu komisji, złoży poprawki do swego raportu z jej prac. Posłowie będą musieli od razu zapoznać się z nimi i zgłosić swoje. Również w piątek Sekuła chce głosowania nad ostateczną wersją raportu. Na zgłoszenie zdań odrębnych posłowie będą mieli tylko 24 godziny.

– To zamach na komisję – mówił wczoraj wiceszef komisji poseł Bartosz Arłukowicz (Lewica). – Przestrzegam, żeby pan Sekuła aż tak się nie spieszył, bo już tyle razy się potknął, że w końcu może się przewrócić.

– To skandal – ocenia Beata Kempa (PiS) i mówi o „poniewieraniu prawdą”.

Choć Sejm dał komisji czas na prace do końca września, to poseł PO chce zrobić to jeszcze w sierpniu. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że wcale nie chodzi tu o ustalenie prawdy w aferze hazardowej, ale o to, by poseł Sekuła jak najszybciej mógł zamiast szefowaniem komisji zająć się przygotowaniami do kampanii wyborczej w Zabrzu. Nie ukrywa bowiem, że chce startować na prezydenta tego miasta.

Jak oficjalnie swój pośpiech uzasadniał Sekuła? Dość nieoczekiwanie. Mówił, że musi jak najszybciej zakończyć prace komisji, by w polityce zapanował spokój. Dlaczego? – Komisja stała się jednym z frontów wojny polsko-polskiej, a chciałbym, żeby takich frontów było jak najmniej – mówił. To niepokojący sygnał. Zadaniem szefa komisji śledczej jest dochodzenie do prawdy, a nie zasypywanie podziałów politycznych. Chyba że według Sekuły próba poznania prawdy o kontaktach polityków PO z biznesmenami branży hazardowej to już wyraz „wojny polsko-polskiej”. Jeśli tak, polityczny pacyfizm Sekuły miałby bardzo wysoką cenę: aferę hazardową trzeba zamieść pod dywan.

Czy Sekuła naprawdę wierzy w tę retorykę czy po prostu wykonuje polecenia kierownictwa partii? Warto przypomnieć słowa premiera Donalda Tuska z października 2009 r. Po ujawnieniu przez „Rz” kulisów afery hazardowej zapowiedział w Sejmie wielki „bój” o wiarygodność PO podczas „wojny” z opozycją.

Tę wojnę wypowiedział Donald Tusk i tylko on może ją zakończyć. Nie Mirosław Sekuła. (Michał Szułdrzyński)

W weekendowej „Rzeczpospolitej” kolejna „Rozmowa MAZURKA”, i kolejny „talking point” weekendu. Tym razem publicysta przepytuje Renatę Zarembę – „politologa, ekonomistę, posłankę PO”. Pani poseł, ponoć jedna z najurodziwszych postaci w ławach sejmowych, wypada, nazywając rzecz oględnie, umiarkowanie dobrze. By to jednak samodzielnie ocenić – musicie sięgnąć Państwo do sobotnio-niedzielnej „Rzeczpospolitej”.

Naszą uwagę przykuł jeden z wątków tej rozmowy. Wątek ciekawy, bo szerzej nieznany:

Renata Zaremba: „(…) sprawdziłam się w polityce, byłam radną, a do Sejmu dostałam się z 14. miejsca na liście.

Robert Mazurek: Trochę sobie pani pomogła. Razem z kampanią do Sejmu ruszyła kampania firmy Idea Inwest. Na jej plakatach była… pani.

Owszem, byłam wtedy w zarządzie i znalazłam się na plakatach firmy.

Jako jedyna osoba z zarządu.

Wykorzystano moją popularność i nie widzę w tym nic złego. Wyraziłam na to zgodę.

Obchodząc w ten sposób przepisy o finansowaniu kampanii.

Nie zgadzam się. Plany marketingowe firmy tworzono wcześniej, kiedy nie znano terminu wyborów.

Przecież to nie była ogólnopolska kampania międzynarodowego koncernu, tylko szczecińska akcja promowania pani.

Panie redaktorze, to była decyzja władz firmy i samego prezesa.

Idea Inwest może teraz liczyć na przychylność Platformy Obywatelskiej. Wynajęła urzędowi marszałkowskiemu biura po cenie dwa razy wyższej niż rynkowa i kasuje rocznie prawie 2 mln zł.

A co to ma za znaczenie? Próbuje pan tu coś sugerować? Panie redaktorze, ale o co panu chodzi?

O koincydencję. Prywatna firma robi kampanię reklamową, na której widnieje twarz polityka PO…

Już to tłumaczyłam.

… a po sukcesie wyborczym kontrolowany przez tę partię urząd wynajmuje od niej biura po 64 zł za metr. Zdaniem śledczych można było znaleźć biura w cenie po 30 złotych.”

Dalej pani posłanka Zaremba tłumaczy, że nie ona prowadziła negocjacje, i że nie kontrolowała firmy. Dodaje, że pytania o tę sprawę nie powinny być kierowane do niej.

Ciekawe, prawda? Niestety, uważne przyjrzenie się naszej rzeczywistości prowadzi nieuchronnie do wniosku, że kraj nasz usłany jest tego typu koincydencjami. (wPolityce.pl)

Prace komisji hazardowej zamieniają się w brutalną grę bez reguł. Brak zasad obowiązujących wszystkich uczestników i argument siły, czyli przegłosowywanie wszystkich niewygodnych kwestii – to rzeczywistość prac komisji hazardowej.

Zwłaszcza ostatnio, kiedy jej przewodniczący z ramienia partii rządzącej – i co trzeba pamiętać, będącej bohaterką afery hazardowej – prze do szybkiego zamknięcia prac komisji za wszelką cenę.

Stąd wiadomo dokładnie, czego komisja nie zrobi. Tego wszystkiego, co postulowali przedstawiciele opozycji. Nie będzie powtórnego przesłuchania byłego szef gabinetu politycznego ministra sportu Marcina Rosoła, chociaż później przesłuchiwani świadkowie zeznali co innego niż on. Nie będzie konfrontacji ważnych urzędników tego resortu: Moniki Rolnik i Rafała Wosika, choć też złożyli sprzeczne zeznania. Nie będzie konfrontacji Donalda Tuska z byłym szefem CBA Mariuszem Kamińskim. Było od początku wiadomo, że koalicyjna większość przegłosuje ten wniosek mniejszości. Jednak ze strony większości nie padały przy tym argumenty merytoryczne. Słychać było np. twierdzenia, że konfrontacja z byłym podwładnym uwłacza godności szefa rządu.

Przewodniczący komisji Mirosław Sekuła jest przeciw temu nawet, aby śledczy mogli się spotkać z prokuratorami prowadzącymi sprawy związane z aferą hazardową. Jedynym jego rozpoznawalnym celem jest jak najszybsze zakończenie prac. Na dodatek w sposób, który trudno uznać za bezstronny. – Pan przewodniczący zachowuje się jak Howard Webb, jedne faule pan widzi, innych pan nie widzi, bramki pan uznaje, a tych, których nie trzeba, pan nie uznaje – skrytykował sposób pisania raportu końcowego Bartosz Arłukowicz (Lewica). Stronniczość oraz “wybielanie” polityków PO i oskarżenie głównie polityków PiS wytknęła mu Beata Kempa z tej partii.

Przedstawiciele opozycji są jednak bezsilni. Ich wnioski nie są uwzględniane, nawet gdy wykazują ewidentne błędy w postępowaniu większości. Arłukowicz wytknął pominięcie w raporcie sprzecznych zeznań na temat spotkań na Florydzie Ryszarda Sobiesiaka i Mirosława Drzewieckiego. Sekuła odpowiedział, że nie umieścił tego, bo uznał to za niewiarygodne. Podobnie jest ze wskazanym przez Arłukowicza faktem, że Sekuła napisał raport na podstawie zeznań także tych świadków, którzy nie podpisali protokołów z przesłuchań. To dziewięć osób, w tym tak ważni świadkowie jak Drzewiecki, Jacek Cichocki, Zyta Gilowska, Jarosław Kaczyński.

O napiętej atmosferze między koalicyjną większością a posłami opozycji świadczy też awantura o rzecz błahą, czyli kilkudniowy urlop Kempy. Posłanka usłyszała od Sekuły, że powinna się wziąć do roboty. Publicznie się popłakała i stwierdziła, że Sekuła zachowuje się jak cham.

Płacz Kempy i oburzenie Arłukowicza nie na wiele się zdadzą. PO będzie broniła w komisji reputacji swoich najważniejszych polityków, szczególnie Tuska. A przewodniczący Sekuła ma na dodatek osobiste plany. Chce wystartować w wyborach na prezydenta Zabrza. Musi mieć więc zgodę władz swojej partii. No i spieszy mu się – wybory już jesienią. (Piotr Gurszyn)

Nie jest dobrze. Dyskusja publiczna na temat katastrofy smoleńskiej przypomina najbardzie chaotyczną drakę z mordobiciem.

Z przerażeniem przyglądam się ludziom, z którymi się przecież różniłam w poglądach, czasem nawet bardzo diametralnie, ale z którymi jak przypuszczałam łączyła mnie jakaś nić elementarnej ludzkiej przyzwoitości. Dziś ci ludzie (weźmy chocby Smecza) nazywają Palikota niegroźnym błaznem i nie zauważają, że w polskiej polityce gra prowokacją wkroczyła w takie rejony i że przekroczono tyle tabu, że za chwilę bedzie można przeciwnika po prostu lać w mordę?

Jesli można publicznie wyśmiewać czlowieka, który ledwo co zginął tragicznie w katastrofie i jeszcze ziemia się nie uleżała na jego grobie, tak jak Przemka Gosiewskiego, jesli można grać na najniższych ludzkich instynktach szczując zawistnych na młodą kobietę, która kilka tygodni wczesniej straciła oboje rodziców (bo rzekomo w jakiś szczególny i niespotykany sposób się na tym obłowiła), i jeśli robiąc to mozna kłamać przekręcać fakty, a tak się własnie dzieje i dzieje się najzupełniej bezkarnie, to nastąpiło takie przekroczenie norm życia społecznego, że następne w kolejności jest tylko naruszenie nietykalności cielesnej i życia.

Palikot (mówiąc w skrócie) to nie podłość - jak żalą się działacze PiS - stwierdził dziś w artykule w “Rzepie” Michał Szułdrzyński - to skuteczne działanie polityczne za pomocą prowokacji. Jak tylko Palikot coś powie cała partia opozycyjna podskakuje, jakby ktoś tych ludzi żarzącym się węglem przypalał. Dają sie sprowokować, wściekają się, zaperzają, zapędzają, A o to właśnie chodzi. Taka jest ta polityka skuteczna. Rzeczywiście coś w tym jest. Ale być moze za pomocą pobicia przez nieznanych sprawców, takze można by uprawiać skutecznie politykę? Przecież nikt nie zaprzeczy, ze i takie metody polityczne bywają stosowane?

Czy jest jakiekolwiek lekarstwo na to rozkręcanie się spirali złych emocji? Owszem jest - fanatyczne trzymanie sie faktów. Jeden artykul w Newsweeku o MAKU Anodiny jest więcej wart niez wszystkie wydziwiania nad licznymi twarzami Jarosława Kaczyńskiego, sugerowanie, że “w oczywisty sposób winien katastrofie jest Tusk”, gadanie o podłości Palikota, albo o narodowej histeriii i “okładaniu się krzyzem” itd. Przeczytajcie ten artykuł w Newsweeku, drodzy czytelnicy, koniecznie.

Tak właśnie wygląda instytucja, ktorej powierzono bez oporu dochodzenie w sprawie katastrofy polskiego samolotu rządowego z Prezydentem i 95 osobami na pokładzie. To w jej rece po pierwsze trafiają dowody. Mnie ruska trumna nie przeszkadza, ale były szef FSB Jewgienij Primakow w tle niezależnej komisji, nazywanej u nas fałszywie miedzynarodową - nieco bardziej. Sprawa MAK i tego, że artykuł o tym co to jest ukazał sie dopiero teraz, to kompromitacja polskich dzienikarzy zajmujących się Rosją i Twoja też drogi mój kolego Wacku Radziwinowiczu - który tak wspaniale przekazywaleś wszelkie przecieki z rosyjskich źródeł dotyczace idolencji i bezmyślnej brawury polskich pilotów. (Agnieszka Romaszewska)

Prorokowanie konfliktów między nowym prezydentem a premierem, modne zwłaszcza po nominacjach do KRRiT, jest grubą przesadą. Po prostu rozdzielają się dwa nurty płynące dotąd zgodnie.

Logika układu popycha Bronisława Komorowskiego ku odbudowaniu wokół swej kancelarii dawnej UD, wzbogaconej o eseldowskie resztówki LiD, co środowisko Donalda Tuska uczyni nieco bardziej wyrazistym jako dawne KLD. Między obydwoma środowiskami istnieją pewne powody do napięcia – udeckie autorytety marzą o odegraniu się za wieloletnie zepchnięcie ich na drugi plan, podobnie jak sam prezydent elekt za dwadzieścia lat w politycznej drugiej lidze, gdzie zawsze ktoś mu mówił, co ma robić. Ale zasadnicze pola zainteresowań są rozbieżne.

“Duży pałac” skupi wokół siebie ludzi, dla których najważniejsze są media, władza nad kulturą i nauką oraz wyłączność w reprezentowaniu Polski w gremiach światowych. Do “małego pałacu” w naturalny sposób lgną persony mające zupełnie inne perspektywy i interesy.

Może zgrzytać, ale przy braku zasadniczej sprzeczności oczekiwań łatwo też ustawić grę w “dobrego” i “złego”. Tym dobrym będzie prezydent, demonstracyjnie domagający się podwyżek dla wszystkich i realizacji wyborczych obietnic, tym złym (ale z góry rozgrzeszanym) premier, wskazujący obiektywne przyczyny niemożności: kryzys, niesprzyjającą reformom aurę i przede wszystkim istnienie opozycji. I właśnie ten ostatni fakt, stanowiący oczywiste zagrożenie dla demokracji i rozwoju, wystarczy, żeby rozdzielające się ponownie polityczne nurty nie oddaliły się zanadto, a wzajemne krytyki nie wyszły poza wdzięczne przekomarzanie.

Przecież wojna między salonem a Wałęsą szła kiedyś naprawdę na noże, a w obliczu wspólnego zagrożenia zapomniano o wszystkim. (Rafał A. Ziemkiewicz)

Wniosek o wyrzucenie z partii? Wewnątrzpartyjny ostracyzm? Krytyki ze strony nowego marszałka Sejmu? Być może emocjonują się tym sejmowi reporterzy, ale Janusza Palikota niewiele to porusza.

Lider lubelskiej Platformy właśnie opublikował zlecony przez siebie sondaż badający opinię Polaków na temat przyczyn katastrofy smoleńskiej. Wynika z niego, że 21 proc. Polaków wierzy, że śp. prezydent Lech Kaczyński wywierał presję na pilotów. To niewiele, ale pomaga “sztukmistrzowi z Lublina” kontynuować swoją kampanię insynuacji.

Po raz kolejny wydawało się, że polityk PO osiągnął dno, i ponownie się okazało, że nic specjalnego się nie dzieje. Gdyby bowiem Donald Tusk naprawdę był zbulwersowany poniewieraniem pamięci Lecha Kaczyńskiego, to sąd koleżeński PO zebrałby się już w tym tygodniu, a nie po wakacjach. Bo cóż groźnego jest we wniosku Filipa Kaczmarka o usunięcie Palikota z partii, jeśli sąd partyjny będzie obradować zapewne dopiero 25 września? Wtedy PO żyć już będzie kampanią samorządową i pod hasłem “wszystkie ręce na pokład” uniewinni Palikota od zarzutów, po raz tysięczny pogroziwszy mu palcem.

Palikot nie tylko jest więc bezpieczny, ale też zyskuje status ofiary, której z pomocą przychodzą znani twórcy. Pisarz Eustachy Rylski w liście do premiera Donalda Tuska twierdzi, że Palikot to “odpowiedzialny obywatel, a nie polityczny awanturnik. Nie miejmy do niego pretensji o to, za co powinniśmy mu dziękować, kiedy decyduje się za nas coś zrobić na rzecz odwagi i niezależności”. Zapamiętajmy te słowa, bo są one zapisem stanu nastrojów części polskich elit u schyłku pierwszej dekady XXI wieku. Znieważanie zmarłego prezydenta, sugerowanie, że powinno się przeprowadzić badania zawartości alkoholu w jego zwłokach, są uznawane za dowody odwagi i niezależności. Tak oto słowa zmieniają znaczenie. Chamstwo i agresja nazywane są odpowiedzialnością i obywatelską cnotą.

Palikot był i jest jak wirus niszczący morale polskiej polityki. Teraz okazuje się, że ten wirus u części elit wypacza poczucie elementarnej przyzwoitości.

Chyba już tylko media biorą na serio kolejny odcinek granej od lat komedii pt. “Wyrzucanie Palikota z PO”. To dlatego lubelski trefniś może pękać ze śmiechu, słysząc gromkie zapowiedzi, że zostanie z nim zrobiony porządek. Gdyby naprawdę ktoś tego chciał, dawno byłoby po wszystkim. (Piotr Semka)

Człowiek ze świńskim ryjem i gumowym penisem publicznie się domagał, aby Jarosław Kaczyński poddał się badaniu psychiatrycznemu. Tłumaczył, że ktoś, kto tak zasadniczo się zmienił – co pewnie związane jest ze stratą, którą poniósł – łatwo może ulec psychicznej destabilizacji. Tak mniej więcej brzmiał jego nie całkiem składny bełkot

Trudno zrozumieć to inaczej niż jako natrząsanie się z osobistej tragedii przeciwnika politycznego. Tragedii, która miała również narodowy wymiar. Człowiek ze świńskim ryjem i gumowym penisem jest jednym z ważniejszych polityków rządzącej w Polsce partii. Dla porządku przypominam, że ma on również nazwisko. Nazywa się Janusz Palikot.

Osobnik ów nieco wcześniej sugerował, że Marta Kaczyńska wyłudziła ogromne odszkodowanie za śmierć rodziców. Fakt, że nie miała ona żadnego związku z wysokością ubezpieczenia prezydenta, w niczym mu nie przeszkadzał. “Polityk” ów zajmuje się wyłącznie obrażaniem, znieważaniem i szczuciem swoich przeciwników. W cywilizowanym kraju nie zaakceptowałoby go żadne poważne ugrupowanie. W Polsce jest salonowym i medialnym pupilem, wychwalają go pokrewne mu dusze w rodzaju Kazimierza Kutza, jego klubowego kolegi. Za swoje działania wynagradzany jest kolejnymi stanowiskami przez macierzystą partię, piastuje godność wiceprzewodniczącego jej sejmowego klubu. Próby jego politycznej działalności to katastrofa. Wystarczy przypomnieć osiągnięcia kierowanej przez niego komisji “Przyjazne państwo”.

Ten milioner znany jest jeszcze z tego, że kampanię wyborczą opłacali mu studenci i emeryci.

Osobnik ów nie ma za grosz poczucia humoru, a jego happeningi są dosyć żałosne, ale obrażać mu się jednak udaje. Fakt, że zachowanie jednego z partyjnych liderów traktowane jest jako indywidualne wyskoki, Platforma Obywatelska zawdzięcza jedynie osłonie medialnej. A trzeba nazwać rzeczy po imieniu: fizys Palikota to także oblicze jego partii. (Bronisław Wildstein)

Nowy zarząd PO zostanie wybrany po wyborach prezydenckich. Jednak ostra walka o władzę, która w cieniu kampanii prezydenckiej toczy się w Platformie, zaniepokoiła Donalda Tuska

- To skandal, że była próba fałszowania wyborów regionalnych - grzmiał premier, według naszych rozmówców, tydzień temu na posiedzeniu zarządu partii.

Zaczął od sprawy z Podlasia, gdzie faworyt poseł Robert Tyszkiewicz przegrał z młodym konserwatystą Damianem Raczkowskim. Gdy okazało się, że Tyszkiewicz traci władzę, nagle przybyło mu pięć głosów, a łączna liczba głosów przerosła liczbę wydanych kart.

Sekretarz generalny partii Grzegorz Schetyna zapewnia, że sytuacja na Podlasiu to wyjątek. - Winny jest przewodniczący komisji skrótacyjnej, który trzykrotnie liczył głosy. Powinien przeliczyć je dwa razy i sporządzić protokół - mówi “Gazecie” szef klubu PO.

Tusk miał też pretensje do regionalnych liderów o pompowanie kół i wycinanie konkurencji. Oberwało się ministrowi infrastruktury Cezaremu Grabarczykowi, który nie wpuścił do zarządu łódzkiej PO ministra sprawiedliwości Krzysztofa Kwiatkowskiego ani minister ds. równego traktowania Elżbiety Radziszewskiej. A wiceszef PO Jacek Saryusz-Wolski dostał informację, żeby nawet nie kandydował.

Podobne zastrzeżenia Tusk miał do Jarosława Gowina, którego ludzie przejęli władzę w małopolskiej PO, a wcześniej były tam sygnały o pompowaniu kół. Gdy w prezydenckich prawyborach zagłosowało niespełna 50 proc. członków PO, władze partii zapowiadały audyt struktur. Ale do dziś nie ujawniono jego wyników. (gazeta.pl)

Stwierdzenie, że żyjemy w kraju, gdzie jednym wolno więcej, a innym dużo mniej, zawsze było truizmem. Może zresztą czas się z tym pogodzić, choć to niełatwe, gdy w tej dziedzinie bite są kolejne rekordy.

“Jeżeli Polska miałaby spaść do rangi zainteresowania, jaką obdarzona jest Ruanda, Burundi w świecie, to byłby najlepszy argument za wybraniem człowieka, który ma doświadczenie w hodowli zwierząt futerkowych, natomiast nie ma doświadczenia bycia ojcem czegokolwiek i czymkolwiek, tylko – jak twierdzi Lech Wałęsa – jest autorem zawodowej dekonstrukcji” – ogłosił wczoraj człowiek nazywany autorytetem moralnym, czyli Władysław Bartoszewski. Skądinąd autor słów o nekrofilii w kampanii Jarosława Kaczyńskiego.

Bartoszewski tłumaczył potem, że użył słowa “nekrofilia” jako metafory, a nie etykiety. Tyle, że jedna strona używa podobnych metafor nazbyt często.

Sławomir Nowak mówił o kandydacie specjalnej troski. Grzegorz Schetyna o tym samym kandydacie mówił, że “ma gen agresji” i pokazuje nieprawdziwą twarz. A gdy “kandydat specjalnej troski” udzielił spokojnego wywiadu, Schetyna uznał, że to nieszczere. Gdy ów kandydat swym posłaniem nie zaatakował ani nie obraził Rosjan, z ust Stefana Niesiołowskiego dowiedzieliśmy się, że było to cyniczne. Przypomnijmy też słowa Kazimierza Kutza, że żałoba po katastrofie jest jak “maniery Mao Tse-tunga”, a on sam czuje się jak w Mauzoleum Lenina.

Czy to język nienawiści? Chyba nie, bo nikt tak tego nie nazywa. I nie potępia. To tylko metafory. Co innego, gdyby takiego języka używała druga strona. Ta jednak z racji swojego cynizmu i nieszczerości nienawistnie milczy. Były wprawdzie słowa Pawła Poncyljusza, że list kilkunastu rodzin ofiar katastrofy smoleńskiej wynikał z politycznej inspiracji. Poncyljusz nie był jednak twardy i zaraz się pokajał. A jego przełożona zagroziła mu nawet konsekwencjami.

Nie to co Sławomir Nowak. On nie odciął się od wczorajszych słów Andrzeja Wajdy. – Należy się absolutnie podpisać pod słowami Wajdy – stwierdził. Jakimi słowami? Tymi, że obecna kampania to “wojna domowa”. Tak, tak, nie padło to z ust Jana Pospieszalskiego czy Zdzisława Krasnodębskiego. Słowa te padły na spotkaniu, na którym Bronisław Komorowski apelował o zakończenie wojny polsko-polskiej. (Piotr Gursztyn)

Impreza poparcia dla Bronisława Komorowskiego zamieniła się w festiwal gaf.

W warszawskich Łazienkach odbyła się prezentacja Komitetu Honorowego kandydatury Bronisława Komorowskiego. Imprezę zaplanowano z rozmachem, ale niestety wszystko zepsuł sam Komorowski, wyskakując nagle z bardzo dziwnym tekstem. Otóż kiedy Donald Tusk dał mu szalik z napisem “Polska” marszałek stwierdził:

Na pewno nie jesteś z Poznania, ani z Krakowa, ani tym bardziej nie jesteś Szkotem, skoro robisz taki cenny prezent.

Wyborcy w Poznaniu i Krakowie na pewno bardzo się ucieszyli, że kandydat na prezydenta RP hołduje stereotypom o ich rzekomym skąpstwie. Ale za gafę dnia w szerszym kontekście politycznym należy jednak uznać wypowiedź Andrzeja Wajdy (czołowej postaci Komitetu Honorowego), który wpadł w nastrój patetyczny i zaczął wzywać do walki:

To jest wojna domowa, to jest walka o wszystko!

Na szczęście według Wajdy wojownicy nie są osamotnieni:

Mamy przyjaciół w TVN, wspiera nas też druga prywatna telewizja.

Skandaliczne są sugestie, że tak poważne medium jak TVN mogłoby się jednoznacznie opowiadać po jakiejś stronie politycznego sporu. Bez wątpienia dziennikarze TVN potępili takie słowa Wajdy. Zajrzyjmy na stronę tvn24.pl… Och, jednak nie potępili. Może dlatego, że cytując wypowiedź reżysera zapomnieli dać ten kawałek o przyjaciołach… (pardon.pl)