Jan Krzysztof Bielecki wraca do rządu. Jako przewodniczący Rady Gospodarczej przy premierze będzie grał “pierwsze skrzypce” przy współtworzeniu polityki gospodarczej kraju. Jego Rada będzie rozstrzygała spory w koalicji. Głos Bieleckiego może być ważniejszy niż Michała Boniego.

Rada Gospodarcza, którą powołuje premier, ma uzyskać duży wpływ na decyzje rządu. Nieprzypadkowo jest powoływana do życia w momencie, gdy na projekty ustaw przekuwane są pomysły z planu rozwoju i konsolidacji finansów publicznych.

- Gdy premier zdecydował, że nie będzie kandydować w wyborach prezydenckich, tylko zostaje w rządzie, by realizować program gospodarczy, pojawiła się potrzeba powołania takiego ciała - mówi jeden z członków nowej rady prof. Dariusz Filar. Ale prace rady nie będą się sprowadzać do manifestowania poparcia dla reformatorskich działań rządu.

Przede wszystkim będzie mieć ona za zadanie recenzowanie planów rządu. Członkowie rady mają przygotowywać dla premiera opinie. W oparciu o nie Donald Tusk będzie podejmować decyzje w strategicznych sprawach. (…)

- Widać, że nawet Michał Boni wszystkiemu nie podoła - komentuje powołanie rady prezydencki minister Paweł Wypych. Nie widzi podstaw do tezy o konkurowaniu rady premiera z Narodową Radą Rozwoju przy prezydencie. Rzeczywiście, obie mają zupełnie inne cele i sposoby działania. Rada przy prezydencie to blisko pięćdziesięciu ekspertów i naukowców reprezentujących bardzo różne punkty widzenia i wypowiadających się na tematy jedynie związane z polityką rządu. Ta przy premierze ma konkretne zadania i będzie zabierać głos na temat pomysłów rządu na prośbę Donalda Tuska. Ma jednak jeden punkt wspólny: w obu gremiach zasiada ekonomista prof. Witold Orłowski. I obu stron to nie dziwi. - Wybitni ekonomiści są wykorzystywani w roli ekspertów - mówi Wypych. (dziennik.pl)

Poseł Sławomir Nowak z PO tak oto zachwala w środowej „Polsce” procedurę prawyborów, które ma przeprowadzić jego partia: “Namawiam PiS, żeby zrobił to samo. Żeby członkowie tej partii mogli wybrać, czy chcą jako kandydata na prezydenta Lecha Kaczyńskiego, czy Zbigniewa Ziobrę. To aktywizuje ludzi. Mają poczucie, że jest sens bycia w takim środowisku, w którym ma się wpływ na decyzję”

Platforma puszy się dziś wewnętrzną demokracją na tle innych – wodzowskich – partii. Wypadałoby pogratulować. Ale trudno zapomnieć, że pomysł na demokratyczny wybór kandydata PO liczy sobie zaledwie 21 dni. Właśnie trzy tygodnie temu Donald Tusk ogłosił, ze nie będzie kandydatem w wyborach prezydenckich. A wcześniej jakoś nie wspominał, że chciałby swoją kandydaturę poddać pod głosowanie wszystkich członków partii.

Mało tego. Jeszcze 19 dni temu lider Platformy w “Gazecie Wyborczej” niedwuznacznie sugerował, że sam wyznaczy kandydata swojej partii w prezydenckim wyścigu: “Będę proponował kandydata Platformie. Ale Platforma musi te propozycje zaakceptować. To znaczy czasami musi, ale wolę sytuację, kiedy chce. Kiedy to jest…” – “…Siła perswazji” – dokończyli dziennikarze. “Kilka razy narażałem Platformę na trudne doświadczenie, mówiłem: ‘Zaufajcie mi, wiem, że mam rację’”, choć wszyscy uważali inaczej” – dodał premier.

Dziś już oświecony absolutyzm Tuska należy do przeszłości. I wbrew jego zapowiedziom wybór nie będzie “kwestią dni raczej niż tygodni”, jak deklarował 1 lutego w programie Tomasza Lisa.

Skąd te zmiany? Może premier sam uznał, że prawybory będą mu na rękę, może musiał ulec naciskowi Grzegorza Schetyny. Ale z kultem demokracji w Platformie nie ma to nic wspólnego.

Mylę się? No dobrze, skoro PO tak kocha demokrację, to niech będzie konsekwentna. Dlaczego ma być tylko dwóch kandydatów? Nie krępujmy członkom partii swobody wyboru. Dajmy im szansę oddania głosu nie tylko na Bronisława Komorowskiego i Radosława Sikorskiego, ale i na Janusza Palikota. A może też i na Andrzeja Olechowskiego?

Skoro i tak wygra najlepszy, to po co ograniczać listę kandydatów? Przecież to tylko szeroki wybór aktywizuje ludzi i daje poczucie, że jest sens bycia w takim środowisku, w którym ma się wpływ na decyzję… (Piotr Semka)

Marcin Rosół - złote dziecko Platformy, któremu dotychczas jego patroni nie dali zginąć. Czy tym razem będzie inaczej?

Marcin Rosół od czasu wybuchu afery hazardowej unika ludzi. – Siedzi w domu, córką się opiekuje – mówi Piotr Targiński, znajomy Rosoła z czasów wielkiej polityki. Gdy już odbierze komórkę, to zawsze odpowiada, że niczego nie komentuje, a tłumaczyć się będzie przed sejmową komisją hazardową albo prokuraturą.

Od 20 października 2009 r., a więc prawie po trzech tygodniach od dymisji ministra sportu Mirosława Drzewieckiego i Rosoła – szefa jego gabinetu politycznego, prowadzi działalność gospodarczą „Marcin Rosół doradztwo związane z zarządzaniem”. Rosół zajmuje się dziś m.in. public relations, pośrednictwem w sprzedaży czasu i miejsca na cele reklamowe w radiu, TV, prasie i w mediach elektronicznych. – Z wysokiego konia spadł – przyznaje jego znajomy z PO. (…)

Rosół należał do bliskiego kręgu szefostwa PO – regularnie grywał w piłkę z premierem. To się skończyło, gdy nazwisko Rosoła pojawiło się w kontekście afery hazardowej. – Od października, jak ta afera wybuchła, Marcin nie przychodzi już na mecze – przyznaje jeden z uczestników tych spotkań. – Nikt mu tego nie zabronił, ale wie, że nie byłby mile widziany na boisku, dopóki wszystko się nie uspokoi.

Dlatego nie ma się co dziwić, że rozmowy o nim unikają nawet jego koledzy. Odmawia Wawrzynowicz. Targiński zaperza się: – Nie jest to jakiś mój bliski znajomy.

Nad kłopotami Rosoła nie zamierza się rozwodzić jego teść Marek Isański, założyciel Towarzystwa Finansowo-Leasingowego. – To młody, zdolny człowiek, ale niestety ma trochę pecha – wzdycha.

Proszący o anonimowość znajomy Rosoła z warszawskiej PO nie ma jednak wątpliwości: – Marcin stracił instynkt samozachowawczy.

„Rz” próbowała namówić Rosoła na rozmowę.

Ten jednak w esemesach napisał, że jest za granicą na nartach i wraca dopiero na przesłuchanie komisji zaplanowane na 18 lutego. W jaki sposób przygotowuje się do zeznań?

„Nie mam sztabu, który ma mnie przygotowywać, więc chociaż na parę dni zapomnę o tej sprawie” – napisał. Nie chciał też odnosić się do swojej kariery politycznej. „Nie ma czego komentować. I tak wszyscy mają mnie za łobuza” – stwierdził Rosół. (Rzeczpospolita)

Góra urodziła mysz. Z konstytucyjnej rewolucji Donalda Tuska pozostały kosmetyczne propozycje. Zaprezentowano je w siedzibie warszawskiej giełdy. Chyba również po to, aby zademonstrować jedność w PO - premier przerzucał się uprzejmościami z Grzegorzem Schetyną.

Część tych zmian brzmi sensownie. Nie mam nic zwłaszcza przeciw tej o najdalszych konsekwencjach - osłabieniu prezydenckiego weta. Sytuacja, gdy większość parlamentarna nie mogła przeforsować kluczowych projektów ustaw (nie tylko ostatnio, ale i w czasie kadencji AWS-UW w zderzeniu z Aleksandrem Kwaśniewskim), trąciła absurdem. Rząd mógł zakładać ręce, obwieszczając, że nie może wykonać wyborczych obietnic, a prezydent miał (i ma nadal) władzę niszczenia, ale nie ponosi za kierunki polityki państwa żadnej odpowiedzialności.

Zmniejszenie wpływu głowy państwa na ustawodawstwo czy na politykę zagraniczną uchroniłoby naszą machinę państwową przed zacinaniem się. Zabawny jest jednak polityczny kontekst tych propozycji - PO wnosi je w czasie, gdy jej kandydat ma stanąć w szranki powszechnych wyborów prezydenckich. Z przesłaniem, że ma być słabszym prezydentem niż jego poprzednicy. Cała nadzieja w opozycji, która do tej pory była - PiS, ale i lewica - sceptyczna wobec tych propozycji. To ona uratuje więc prawdopodobnie platformerskiego prezydenta przed osłabieniem.

Choć części tych pomysłów kibicuję, tragedii w ich nieprzyjęciu nie widzę. Towarzyszą im wszak pomysły mniej sensowne. Może należy osłabić immunitet. Ale czy w ten sposób, że poseł ma prosić Sejm o ochronę, a ten po uważaniu przyznawać mu ją lub nie? Przy obecnym upartyjnieniu polityki oznacza to tyle co obdarzenie immunitetem ludzi rządowej większości, a pozbawienie tych z opozycji. Immunitet miał służyć czemuś dokładnie przeciwnemu.

Ale, co ważniejsze, ten pakiet jawić się musi jako proteza uzdrowienia państwa. Można gmerać przy konstytucji, nie wszystko się tam sprawdziło. Ale dla obywateli ważniejsza jest niewydolność administracji, powolność sądów, bojaźliwość policji. Krzyk siostry zamordowanego Krzysztofa Olewnika przed komisją śledczą powinien dotknąć sumienie każdego polityka. Odpowiedzią nie jest poprawianie stosunków między prezydentem, rządem i parlamentem albo groszowe oszczędności na liczbie posłów. (Polska)

W jednej limuzynie ochroniarze, w kolejnej szef rządu, w trzeciej - dwaj, trzej podwożeni gracze. Tak Donald Tusk wybrał się na mecz piłki nożnej, by odstresować się po posiedzeniu rządu. Interesujące, że tym razem znów wygrała drużyna premiera. Ciekawe, dlaczego?

Jakoś tak się utarło, że drużyna Donalda Tuska schodzi z murawy zwycięska. A premiera wszyscy wskazują jako najlepszego zawodnika - zauważa “Fakt”. Tym razem ekipa szefa rządu wygrała 4:1.

“Szef rządu zdobył aż dwie bramki” - chwali go jeden z graczy.

“Kiedy zaczynamy grę, kończą się konwenanse, nie ma ministrów, posłów, premierów. Są równorzędni zawodnicy, którzy walczą o piłkę. To twarda, męska gra, a nie treningowa rozgrzewka” - mówi jeden z posłów PO grywający z premierem. “Kontuzji więc nie brakuje” - dodaje.

Gdy zawodnicy zdjęli po meczu przepocone koszulki, konwenanse znów zaczęło grać rolę - pisze “Fakt”. Znów zaczęło się liczyć, kto jest premierem, kto ministrem, a kto posłem - bo nie każdy wracał z boiska w rządowym orszaku. (dziennik.pl)

Wystarczyły trzy w miarę gładkie przesłuchania – Grzegorza Schetyny, Donalda Tuska i Jarosława Kaczyńskiego – by w obozie Platformy pojawiły się gromkie wołania, że kolejni zeznający nic nie wnoszą do sprawy, więc prace komisji hazardowej można już zakończyć.

Wydawałoby się, że po kompromitacji, jaką było zmarnowanie pierwszych tygodni na próby usunięcia opozycji z komisji, a następnie lekceważenie przez przewodniczącego Sekułę kłopotów posłów z dostępem do stenogramów, politycy PO powinni wypowiadać się bardziej powściągliwie. A jednak znaleźli się tacy, którzy już dziś gotowi są otwarcie żądać, aby komisja szybko zakończyła krótkie rytualne istnienie – i by można było przystąpić do kampanii prezydenckiej.

A komisja ma jeszcze wiele do zbadania. Nieprzypadkowo irytację w Platformie wywołała opublikowana przez “Rzeczpospolitą” informacja o tym, co Ryszard Sobiesiak powiedział w śledztwie. Zeznania hazardowego biznesmena każą bowiem zadać pytanie, czy Grzegorz Schetyna mówił przed komisją prawdę. A informacje Sobiesiaka dotyczące roli Marcina Rosoła (byłego asystenta Mirosława Drzewieckiego) zmuszą posłów, aby drążyli sprawę przecieku i zadawali nowe pytania o szczelność rządu.

Doświadczenie komisji badającej aferę Rywina podpowiada, że najciekawsze sprawy nie wychodziły na jaw od razu, ale po porównaniu zeznań różnych świadków. Dlatego już dziś warto postawić sprawę jasno: komisja nie tylko powinna pracować dalej, ale też pracować znacznie dłużej, niż początkowo ustalono. Posłowie na pewno nie zdążą zakończyć prac do końca lutego, więc już teraz koalicja i opozycja powinny wspólnie zdecydować o przedłużeniu jej działania.I nie o miesiąc czy dwa – z łaski premiera Tuska – ale o tyle, ile będzie potrzeba do pełnego wyjaśnienia wszystkich wątpliwości. Tym bardziej że to nie opozycja odpowiada za to, że do pierwszych normalnych przesłuchań doszło dopiero przed niecałym miesiącem.

To prawda, że członkowie komisji nie są idealnymi śledczymi. Drażni intelektualne rozmemłanie posłów, niestosowne dowcipy czy częste strzały kulą w płot. Ale lepsza jest niedoskonała komisja, która mozolnie szuka prawdy, niż tryumf piarowców od „Zbycha” i „Mira” – a tym byłby rychły koniec sejmowego śledztwa. Nie pozwólmy tej sprawie ukręcić łba. (Piotr Semka)

Zdaniem Janusza Palikota, Grzegorz Schetyna wypadł przed komisją hazardową lepiej niż szef rządu: - Nie był taką mechagodzillą jak Tusk - ocenił w rozmowie z RMF FM wiceszef klubu PO. Jego zdaniem, błędem premiera jest jego pycha. - Ale za to teraz dostanie zimny prysznic i wróci do pozycji startowych - przewiduje Palikot.

Janusz Palikot zdecydowanie skrytykował wypowiedź Donalda Tuska, który stwierdził podczas jednej z konferencji, że “mógłby usunąć Schetynę, kiedy by chciał”. - Taka wypowiedź, że mogę zrobić, co chcę z każdym, jest niedobra, nie należy do naszej tradycji - komentował wiceszef PO. Jego zdaniem, cytowana wypowiedź premiera “rzeczywiście była trochę taka z dużej pozycji ego sformułowana”.

Według Palikota, błędem Donalda Tuska jest pycha i trzeba mu na to zwrócić uwagę. - Nie można pomiatać ludźmi, nawet Grzegorzem Schetyną - stwierdził poseł PO. - Ale za to teraz dostanie zimny prysznic (…) i wróci do pozycji startowych - dodał.

Poproszony o ocenę polityków PO przesłuchiwanych przez hazardową komisję śledczą, Palikot najwyżej postawił Grzegorza Schetynę. Jego zdaniem, szef klubu PO był przekonujący w swoich wyjaśnieniach i “paradoksalnie wypadł najlepiej, dlatego że był na takim kompletnym luzie”. - Nie był tak plastikowy jak Chlebowski i nie był tak - powiedziałbym - nie był taką mechagodzillą jak Tusk w czasie jego przesłuchania - ocenił.

Czy Schetyna zdoła odbudować swoją silną niegdyś pozycję u boku Donalda Tuska i będzie sekretarzem generalnym partii po majowym kongresie? Palikot nie ma pewności, jaką decyzję podejmie w tej kwestii premier, ale sam - dałby mu szansę. W jego ocenie, Grzegorz Schetyna “to jest taki prawdziwy self-maker”. - Zrobił już kiedyś z siebie samego wicepremiera i ministra MSWiA - przypomniał. (tvn24.pl)

Gdy wszedłem do Sali Świetlikowej zrozumiałem, (…) że jakże mylne było moje przekonanie, iż spotkanie będzie “spotkaniem z internautami” czyli z dość szerokim gronem.

Większość miejsc przy stole zajęta była przez “członków z ramienia” (o czym przekonałem się później, słysząc ich wypowiedzi). A grono nie było liczne.

Oczywiście przyjmuję argument, że trudno cokolwiek sensownego omówić a tym bardziej ustalić w grupie ludzi, powiedzmy, powyżej 30 osób. Jednak przebieg dyskusji (przede wszystkim pierwszej jej części), pełnej zapewnień o “woli pomocy i współpracy” i usilne dążenie, aby premiera przekonać, że internauci nie są tacy straszni, że chcą pomóc rządowi w zwalczaniu “negatywnych zjawisk i przestępstw”, zdawał się potwierdzać zarzuty wobec organizatorów spotkania, że dobierali do niego tych “niekłopotliwych”.

Ta pierwsza część spotkania, oprócz tego, że była miła, była również potwornie nudna, gdyż wielu “reprezentujących” wygłaszało monotonne przemówienia z “refleksjami natury ogólnej” i z “naświetleniem kontekstu historycznego”.

Gdy się tego słuchało, to nie sposób nie zgodzić się z premierem, że na “spotkaniu z internautami” było mu trudniej niż podczas przesłuchania w komisji śledczej. Z pewnością było mu trudniej… nie zasnąć. (…)

Więc miło było. Miło się zaczęło i miło skończyło, bo premier obiecał, że przyjrzy się i wstrzyma “o ile to prawnie możliwe” sprawę rejestru stron i usług niedozwolonych.

Doprawdy, więcej takich kulturalnych spotkań! (Mirosław Usidus)

Do dyskusji z premierem nie zaproszono krytykujących go internautów. Pytania „na żywo” będą moderowane.

– Waham się, czy wziąć udział w debacie, bo mam wrażenie, że internauci nie są równorzędnymi partnerami dla tak doświadczonego polityka jak Donald Tusk, a ten zamieni całe przedsięwzięcie w udany dla siebie spektakl PR – mówi „Rz” Mirosław Usidus, ekspert ds. mediów internetowych.

Spotkanie Tuska z internautami, które zacznie się dziś o godz. 14, to odpowiedź na apel 70 tys. internautów protestujących przeciw rządowemu projektowi ustawy antyhazardowej. Wprowadza on „Rejestr stron i usług niedozwolonych” pozwalający na blokowanie witryn. Internauci zwrócili się do prezydenta z prośbą o jej zawetowanie.

– Wokół ustawy narosło wiele nieporozumień, debata jest okazją, by wytłumaczyć, że rząd nie wprowadza cenzury – mówi poseł Marek Wójcik, ekspert PO ds. informatyzacji.

Jak zapowiadała Kancelaria Premiera, debata miała być taka jak Internet – wolna i nieskrępowana. Ale jak ustaliła „Rz”, do udziału w niej nie zaproszono internautów znanych z krytycznych ocen działania rządu Tuska, m.in. blogerki Kataryny, jednego z inicjatorów protestu przeciw cenzurze w Internecie Martina Lechowicza czy autora strony TuskWatch.pl.

– Nie dostałem zaproszenia. Poszedłbym powiedzieć, że nie ma żadnych negocjacji dotyczących wprowadzenia „Rejestru” – mówi „Rz” Lechowicz, autor strony konteStacja.pl.

O liście uczestników debaty decydował organizujący ją wspólnie z Kancelarią Premiera Maciej Budzich, autor blogu mediafun.pl. – Przygotowałem listę ok. 300 osób. Ale musiałem ograniczyć liczbę uczestników, by umożliwić dyskusję, a nie wyborczy wiec – przekonuje.

Niezaproszonym pozostaje zadawanie pytań za pośrednictwem sieci na żywo w trakcie debaty (www.premier.gov.pl/centrum_prasowe). Ale te będą cenzurowane. – Muszą być moderowane, nie ma możliwości, by premier został zasypany pięcioma tysiącami pytań i wyzwisk – broni się Budzich.

– Jeżeli nie będę miał możliwości zadać pytania bez moderacji, nie będę brał udziału w tym cyrku – mówi Lechowicz.

Ale trudnych pytań Tuskowi nie uda się uniknąć. – Chciałbym np. wiedzieć, kto wymyślił nazwę „Rejestr stron i usług niedozwolonych” – mówi „Rz” Piotr Waglowski, autor serwisu VaGla.pl Prawo i Internet. A Jakub Śpiewak, szef fundacji Kidprotect.pl zajmującej się zwalczaniem pedofilii w Internecie, dodaje: – Może uda się przekonać premiera, że z pedofilią w Internecie nie można walczyć nakazem blokowania stron, który technologicznie łatwo ominąć.

Walka z pedofilią w sieci jest głównym argumentem za wprowadzeniem rejestru.

Marek Wójcik nie ukrywa, że debata ma służyć przede wszystkim wysondowaniu siły sprzeciwu internautów: – Po niej premier rozważy, czy jako społeczeństwo jesteśmy gotowi na zakazy w Internecie. (Rzeczpospolita.pl)

Ponieważ Pan Wojciech Wybranowski wspominaw artykule, że TuskWatch nie dostał zaproszenia, śpieszę uzupełnić że i tak byśmy go nie przyjęli. Abstrahując juz od absurdu samej koncepcji kontrolowanej “‘debaty” z Płemiełem, nigdy w życiu nie wzięlibyśmy udziału w pijarowskich zagrywkach Tuska i jego ekipy.

- Kandydaci PO są słabsi od Lecha Kaczyńskiego. Rezygnacja Tuska bardzo zwiększa szanse obecnego prezydenta na wygraną - mówi Jadwiga Staniszkis w rozmowie z “Rzeczpospolitą”.

Zdaniem Jadwigi Staniszkis wszyscy inni kandydaci PO - poza Donaldem Tuskiem - są słabsi od Lecha Kaczyńskiego. Według niej możliwe jest, że PO wystawi w wyborach Andrzeja Olechowskiego. Dlaczego? - Tusk wyraźnie szuka szerokofrontowej formuły. Mówi się o zbliżeniu z Włodzimierzem Cimoszewiczem, Jerzym Hausnerem. Może więc też z Olechowskim - zastanawia się Staniszkis. - Ale według mnie Olechowski też przegrywa z obecnym prezydentem - dodaje.

Jak mówi “Rzeczpospolitej” Staniszkis, argumenty, jakie są przytaczane na rzecz rezygnacji Tuska, są niewystarczające. - Dla mnie decyzja Tuska jest niezrozumiała. Sądzę, że jest w tym jakieś drugie dno. Ale na razie nie wiem jakie - twierdzi. I zastanawia się: “Może po prostu z jakichś powodów Tusk boi się walki. Bo jest zmęczony, wypalony”. - Tusk chce pozostać na świeczniku bez angażowania się w brutalną prezydencką walkę - mówi Staniszkis. (wp.pl)