Wyborcy przekazali jej pełnię władzy w przekonaniu, że teraz będzie lepiej amortyzowała efekty kryzysu. Problem w tym, że to już nie ta sama partia, która wygrała wybory w 2007 roku. Osiadła na laurach.

Zrezygnowała z ambitnego programu dogłębnych reform. Niektóre zmiany markowała, inne rozmyła, a za brak tych najważniejszych winiła poprzedniego prezydenta.

Po wielkich liberalnych ideach nie ma już śladu. Ani w programie rządu, ani w deklaracjach nowego prezydenta. Gorzej: w miarę jak narastała presja przedwyborczych sondaży opinii publicznej, Bronisław Komorowski wycofywał się z ostatnich obietnic gruntownej naprawy państwa. Nie było już prywatyzacji szpitali, reformy KRUS, indywidualnych dopłat do leczenia, rozmył reformę emerytur dla mundurowych, a pozostałym obiecał sowitą rewaloryzację. Ministerstwo Edukacji obiecało, że nie ruszy anachronicznych przywilejów zapisanych w Karcie nauczyciela, a sztab Komorowskiego, czując słabnące poparcie młodzieży, zapowiedział zniżki dla studentów.

Platforma jest dziś najsilniejszą partią w 21-letniej historii wolnej Polski. Ale wysoką cenę zapłaciła za pełnię władzy. W licznych kompromisach, ustępstwach utonęła spójna wizja naprawy państwa i polityki gospodarczej. Z partyjnego słownika zniknęły takie sformułowania, jak „liberalizm”, „prywatyzacja”, „sprawiedliwość” i „wolność rynkowa”.

Kalendarz reform niebezpiecznie przesuwa się o rok, w oczekiwaniu na wybory parlamentarne. Deficyt budżetowy, bezrobocie, wysokie koszty obsługi długów i niewydolnego systemu świadczeń społecznych nie zastygły jednak w miejscu. Rząd i prezydent muszą zdecydować, które z haseł wyborczych chcą teraz realizować. Wzrost gospodarczy czy politykę powszechnej zgody – bezkonfliktowego zarządzania. Czy PO chce dalej schlebiać związkowcom i grupom nacisku, czy w imię rozwoju i dobrobytu przyjmie twardy kurs zmian, mając po swojej stronie zarówno ustawodawczą, jak i pełnię władzy wykonawczej. Czy dla świętego pokoju zachowa niesprawiedliwy system emerytalny, świadczeń społecznych i ochrony zdrowia, czy zdecyduje się na roztropne cięcie deficytu. Ochrona nierentownych miejsc pracy czy warunki do tworzenia nowych, konkurencyjnych branż przemysłu.

Rada ekspertów „DGP” przez ostatnie miesiące monitorowała postęp rządowych prac nad naprawą państwa. Postęp był mierny, ale program jest gotowy. Na zmiany nie jest za późno. Prezydent Ronald Reagan najodważniejsze reformy systemowe przeprowadzał w drugiej kadencji. Na potrzeby powyborczej debaty przyjmijmy, że zaniechania ostatnich dwóch lat były faktycznie podyktowane zawirowaniami politycznymi. Populistyczne hasła kampanii wyborczej konieczne były, żeby przekrzyczeć związkowców i lewicowo-etatystyczną opozycję. Niech będzie. W takim razie to jest ten moment, w którym możemy zacząć poważnie mówić o naprawie państwa. Zaproponować spójną strategię gospodarczą i choć raz doprowadzić ją do końca. (Tomasz Wroblewski)

Polska prokuratura jest ślepa i głucha w sprawie katastrofy pod Smoleńskiem. Nie dostaje żadnych nowych dowodów. A prokurator, który przebywa w Rosji, nie jest dopuszczany do przesłuchań świadków. Śledczy podejrzewają, że to efekt decyzji przełożonych ich rosyjskich kolegów.

Prokuratorzy wojskowi, którzy prowadzą polskie śledztwo w sprawie katastrofy, wciąż nie mają dostępu do rosyjskich dowodów. Bezskutecznie wysłali trzeci wniosek o pomoc prawną do Rosji. Zwrócili się o oryginały taśm z rejestratora, który nagrywał rozmowy i dźwięki z kabiny pilotów. Do tej pory w materiałach polskiego śledztwa nie ma nawet stenogramu z nagrania z tego, co się wydarzyło w kabinie pilotów w ostatnich 30 minutach przed katastrofą. Jedyne, co polska prokuratura wojskowa uzyskała, to efekt prawie dwutygodniowej pracy na miejscu katastrofy i w Moskwie przy identyfikacji ciał pod dyktandem rosyjskich prokuratorów.

“Z początku zwykli, szeregowi prokuratorzy rosyjscy nam pomagali. Udostępniali dokumenty, pokazywali swoje dowody. Ale z biegiem czasu już nie byli tacy skorzy do pomocy. Słyszeliśmy: , i nasi rozmówcy znacząco podnosili palec w górę. Odczytaliśmy to tak, że przełożeni rosyjskich prokuratorów nie zgadzają się, by udostępniać nam kolejne dokumenty, dowody” - relacjonuje nam jeden z kilkunastu wojskowych prokuratorów, którzy pracowali w Rosji.

Ostatni z nich wyjechał z Rosji 21 kwietnia. Był to płk Zbigniew Rzepa, który w Moskwie asystował przy odsłuchu nagrań z czarnej skrzynki. Zespół prokuratorów zastąpił jeden oskarżyciel - płk Jarosław Ciepłowski z Naczelnej Prokuratury Wojskowej. Jaka jest jego rola?

Tak naprawdę żadna. Ciepłowski nie bierze bowiem udziału w czynnościach śledczych rosyjskiej prokuratury. Czy może np. asystować przy przesłuchaniu świadków? “Nie. Płk Ciepłowski nie bierze udziału w czynnościach rosyjskich oskarżycieli” - potwierdza nasze informacje płk Zbigniew Rzepa, rzecznik prasowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej. Zatem jaka jest rola polskiego prokuratora? “Monitoruje postępowanie rosyjskie, wypełnia też rolę oficera łącznikowego” - dodaje płk Rzepa. (dziennik.pl)

W Zagranicznym Pcimiu Większym rozbił się samochód.Wszyscy - kierująca i pasażerowie zginęli.Chociaż na miejscu byli polscy dziennikarze po dwóch tygodniach nic nie wiemy.

Czy samochód przejechał na czerwonym świetle, czy może w ogóle sygnalizatory nie działały? Czy samochód miał zmienione opony na letnie czy jechał na zimowych? Czy miał sprawne hamulce? Czy kierujący ruchem, o ile faktycznie sygnalizatory były wyłączone stał na skrzyżowaniu czy może zrobił sobie przerwę na papierosa?

Nie wiemy nawet o której godzinie samochód się rozbił, choć, jak przypominam, na miejscu byli polscy dziennikarze.

I o czym teraz pisze Wiodący Tytuł Prasowy? Zupełnie serio zastanawia się czy kierująca samochodem nie miała przypadkiem syndromu napięcia przedmiesiączkowego. Bo przecież gdyby miała to pewnie by to wpłynęło na….No właśnie, na co? Na sygnalizatory,hamulce czy kontrolera ruchu??

Mam radę - Pan Sikorski .któremu nawet Afganistan nie był groźny - zajęty. Ale jego żona, teraz nawet nie żona kandydata na kandydata jest wolna i jest dziennikarką.Nawet zna ten kraj.Podobno bardzo przyjazny.

Może niech się kopnie i przynajmniej drobiazgi wyjaśni. (Ufka)

Już kilka dni po katastrofie smoleńskiej pojawił się wątek “czarnych skrzynek” jako potencjalnej broni w kampanii prezydenckiej. Broni, która miałaby zdetonować rodzącą się legendę Lecha Kaczyńskiego. Pogłoski o tym, że ta broń może być użyta przytoczyła m.in. dziennikarka “Polski. The Times” Anna Wojciechowska. Jej rozmówcy z Platformy Obywatelskiej zapewniali ją, że nikt o tym myśli.

Rzeczywiście przez kolejne dni wątek “czarnych skrzynek” – a konkretnie rzekomo nagranych nacisków na pilotów ze strony Lecha Kaczyńskiego – nie zaistniał. Najprawdopodobniej dlatego, że był to czas pogrzebów. Zwłaszcza tych, które budziły najwięcej emocji i uwagi Polaków.

Nie wszystkie ofiary zostały pochowane, gdy “Gazeta Wyborcza” postanowiła przypomnieć zdarzenie z sierpnia 2008. Historię o tym jak Lech Kaczyński miał zmuszać pilotów do lądowania w Tbilisi.

Nie ma powodów do poddawania w wątpliwość inteligencji ludzi z ul. Czerskiej. Doskonale wiedzą w jakim momencie wypuścili swój materiał. Wiedzą doskonale jak zostanie odebrany. I wiedzą też doskonale, że – wbrew ich wezwaniom do godnego przeżywania ogólnonarodowej traumy – doprowadzi do czegoś przeciwnego.

Mimo to wzięli od kogoś “kwity”, które mają zaświadczyć, że “Kaczor był niebezpiecznym wariatem”. Bo taka, a nie inna, jest intencja tego tekstu. Powtórzmy: ludzie z “Wyborczej” są dostatecznie inteligentni, by to wiedzieć, a i większej części ich przeciwników starczy inteligencji by zrozumieć intencje. (…)

Ludzie z Agory są przekonani co do siły swojej perswazji. Sądzę, iż myślą, że wszystkich zwolenników legendy Kaczyńskiego – tych przekonanych o zamachu i tych, co w to nie wierzą – da się zlokalizować i zmarginalizować. Przedstawić jako oszołomów i wariatów – w domyśle takich samych jak ich patron.

Ta wiara jednak graniczy z pychą. Przez ostatnie dwadzieścia lat różne środowiska dostąpiły zaszczytu potępienia przez “Wyborczą”. Nikt od tego nie umarł, a przeciwnie wzmocniło i wypromowało to wielu. Teraz owo zjawisko będzie dużo silniejsze, bo ogromne są emocje.

Śmierć – której nigdy w żaden sposób nie da się wydrwić – integruje żyjących.

“Wyborcza” sieje wiatr. Wszyscy zbierzemy burzę. (Piotr Gursztyn)

Najpierw Putin rozegrał Tuska i Kaczyńskiego podwójnymi obchodami w Katyniu, w efekcie zamiast jednej uroczystości na najwyższym szczeblu, mieliśmy dwie, w tym jedna, ta dla Putina ważniejsza bo przez niego zaszczycona obecnością, ze słabszą polską reprezentacją. Żeby nas jeszcze bardziej upokorzyć, rosyjski ambasador przygotowywał odpowiedni klimat, opowiadając, że nic o wizycie naszego prezydenta nie wie, bo go Kancelaria Prezydenta nie poinformowała, że prezydent się wybiera.

Gdy już Putin rozegrał tę partię, i udało się wspólne polsko-rosyjskie obchody przyspieszyć o trzy dni w stosunku do właściwej rocznicy i trzymać od nich z daleka polskiego prezydenta, i kilka innych osób, którym szczególnie i od zawsze zależało na oddaniu czci ofiarom Katynia, rosyjskie władze najwyraźniej uznały, że polskiej delegacji na najwyższym możliwym szczeblu nie należą się żadne względy. Zdemontowano więc zwiększający bezpieczeństwo lądowania dodatkowy system, nie zadbano nawet o głupie żarówki oświetlające pas startowy, i choć podobno warunki były tak niebezpieczne, że zgodnie z przepisami lotnisko należało zamknąć, pozwolono polskim pilotom lądować. Naprowadzany z wieży - po rosyjsku, choć o ile wiem nie jest to język międzynarodowy używany w lotnictwie - polski samolot z prezydentem i innymi osobistościami rozbił się na rosyjskim lotnisku, rosyjskim samolotem, który przeszedł niedawno remont generalny w rosyjskich zakładach.

Gdy już się rozbił, rosyjskie służby po prostu zabrały sobie do Moskwy wszystkie czarne skrzynki i ciała ofiar, nie dbając nawet o to, żeby teren był właściwie zabezpieczony, co ma przecież kluczowe znaczenie dla rzetelnego zbadania przyczyn katastrofy. Rosyjskie służby specjalne pozbierały z miejsca katastrofy wszystkie rzeczy należące do ofiar, a że wśród nich były najważniejsze osoby w państwie, w ich ręce trafiły komórki, komputery, zapewne także telefon szyfrujący prezydenta i inne cenne fanty. Nie wiadomo do końca kto co chapną, bo dzięki wspaniałemu zabezpieczeniu miejsca katastrofy, w pobliżu wraku samolotu chodzili gapie, niektórzy nawet podobno brali sobie różne rzeczy na pamiątkę. Nie wiadomo więc co z tego co spadło na rosyjską ziemię w ogóle odzyskamy, a co na zawsze zasili sejfy rosyjskich służb specjalnych, które z pewnością będą umiały z tego zrobić użytek. (…)

Ale niektórym i to nie wystarcza. To że siedzimy cicho, że w tej sprawie polskiego państwa faktycznie nie ma, to za mało. Trzeba się jeszcze bardziej ukorzyć. Trzeba Putinowi za to podziękować, w wykupionym w tym celu czasie antenowym w najważniejszych rosyjskich mediach, a dziękować powinien sam premier. Tak, żeby cały rosyjski naród usłyszał wdzięczność Polski dla Putina. Żeby zrozumiał jakie ma szczęście, że taki dobry pan nim rządzi. (kataryna)

Część zwolenników PiS spodziewa się, że Jarosław Kaczyński stanie do wyborów prezydenckich i je wygra. Ma to być wstęp do wygranych przez PiS wyborów parlamentarnych i triumfu partii. W naszym dziwnym kraju może tak się wydarzyć, ale również - nie. Kandydat PiS może wygrać wybory prezydenckie. Jednak PiS nie wygra parlamentarnych na tyle, by rządzić samodzielnie. Trzeba umiaru, a nawet więcej - podzielenia się z innymi siłami politycznymi tragicznym zwycięstwem polskiej tożsamości narodowo-katolickiej i romantycznej w ostatnich dniach.

Gołym okiem widać, że nie doszłoby do tej hekatomby pod Smoleńskiem, gdyby nie konflikt między obu głównymi partiami. Rosjanie nie mogliby tego rozgrywać. Byłaby jedna uroczystość w Katyniu, z udzialem rosyjskiego premiera lub prezydenta a lotnisko byłoby wystarczająco zabezpieczone przed możliwością wypadku. NIech to wszystkich otrzeźwi. Tusk , Komorowski i bracia Kaczyńscy mieli rządzić razem. Na to otrzymali mandat wyborców w roku 2005, a nie na bratobójczą wojnę.

Słychać głosy, żebyśmy nie zmarnowali przebudzenia ostatnich dni. Wstrząs można wykorzystać dla dobra kraju pod warunkiem rezygnacji nawet w głębi ducha, z rewanżu i prób całkowitego zawłaszczenia nastrojów patriotycznych przez PiS. Romantyczny wieszcz radzi “Licz siły na zamiary, nie zamiar podług sił”. To dobre w poezji motywacyjnej i jako recepta na powstanie warszawskie. Jednak w polityce trzeba umieć się dzielić. Przecież Platforma także otrzymała cios, chociaż słabszy. Wśród setek tysięcy żegnających parę prezydencką na ulicach i w kościołach a milionów przed telewizorami byli także zwolennicy PO. Żegnali także pozostałe 94 ofiary katastrofy. Może nawet było ich więcej, niż zwolenników PiS, skoro jest ich więcej w całym społeczeństwie. Trzeba tych ludzi pozyskać dla programu IV Rzeczpospolitej większości Polaków. Jeśli PiS stanie się politycznie strawny dla części wyborców PO, wtedy można wrócić do programu IV RP w wersji sprzed wyborów roku 2005, kiedy wszyscy liczyli na POPiS.

Może trzeba było takiego wstrząsu, żeby POPiS z częścią PO mógł się zrealizować? Nie obejdzie się bez wyznania win z obu stron. PiS będąc u władzy zapowiedział radykalny program nie mając ani mandatu większości uprawnionych do głosowania ani wystarczających sił w Sejmie. Odpowiedzią zagrożonych sił był podły atak propagandy poskomunistycznej, do którego jakże chętnie przyłączyła się PO. Ktoś powinien pierwszy powiedzieć “Wybaczamy i sami prosimy o wybaczenie”. Moim zdaniem, ten pierwszy ruch należy do PO z powodów politycznych i humanitarnych. Polacy mieszkaja w takim miejscu Europy, że nie mogą sobie pozwalać na kłótnie. Taki płynie wniosek z historii a takze - ostatnich, tragicznych wydarzeń. (Krzysztof Kłopotowski)

Kilka rzeczy zapamiętam na pewno.

Ludzi, których spotykałem na Dworcu Centralnym. Zmęczonych, przygnębionych, ale przepełnionych wielkością. Ludzi, którzy z różnych, najodleglejszych zakątków Polski zjeżdżali się porannymi pociągami i teraz, wieczorem, nocą, po całym dniu spędzonym w kolejce na Krakowskim Przedmieściu, czekali na pociągi powrotne, wiedząc, że będą zatłoczone, opóźnione i nie będzie w nich można ani usiąść, ani nawet, często, napić się herbaty.

Harcerzy. Młodych, nieludzko umęczonych, czuwających przy spontanicznie powstałych miejscach pamięci, uprzątających i wciąż na nowo układających przynoszone przez przechodniów znicze, pilnujących porządku. Bez mała trzydzieści lat temu, będąc w tym wieku, w jakim oni są teraz, jeździłem z przyjaciółmi przez kilka dni za Papieżem, z furażerką kościelnej służby porządkowej zatkniętą za pagon − i teraz, po latach, widziałem w oczach harcerzy ten sam szczególny blask, jaki ludzie mieli w oczach wtedy.

I wykrzywione nienawiścią gęby pod papieskim oknem w Krakowie. Gówniarza wyciągającego do kamer paluch w ordynarnym geście czarnych raperów „ja cię pier…”, transparenty z karykaturami, skandowane obelgi pod adresem zmarłego. Nowe pokolenie „elyty” III RP, wychowane już nie na Michniku, ale na Wojewódzkim.

Faryzejskie miny redaktora gazety, która cynicznie, dla zburzenia podniosłego nastroju wykreowała te „protesty”, miotającego gromy na nieuszanowanie żałoby… przez rozmówców programu Pospieszalskiego. I smucącego się, że kardynał Dziwisz tak głęboko podzielił Polaków, nie konsultując decyzji o pochówku prezydenta z Andrzejem Wajdą i jego żoną. I małość innego wykreowanego przez media na Wielki Autorytet starego nienawistnika, który w tej chwili odmawia „ich prezydentowi” nawet tego, że był głową państwa, tytułując go szyderczo „prezydentem Warszawy”.

I jeszcze ten stary wiersz Marian Hemara o pokoju i wojnie. Ten z pointą: „Pokój – z wami? Nigdy w życiu!” (Rafał A. Ziemkiewicz)

A więc mówicie, że jest was 50 tysięcy. Zaraz będzie pewnie i 150 tysięcy, a potem może i tysięcy 300. My możemy powiedzieć, że na ulicach było nas 800 tysięcy, a i to tylko z jednego – fakt, największego, ale jednego – miasta. W Krakowie też będzie nas więcej niż was na Facebooku, choć telepanie się przez pół Polski pociągiem po nocy wymaga ciut więcej zaangażowania niż wpis na stronie internetowej.

No i co, mam kontynuować? Naprawdę uważacie, że taka arytmetyka ma sens? Że coś udowadnia? Że jeśli nas jest więcej, to my mamy rację? Albo odwrotnie?

Naprawdę nie widzicie, o co tu chodzi? Że chodzi tyleż o człowieka, dla nas o Człowieka, co o symbol. Że to nie tylko prezydent naszego (i waszego) państwa, który zginął w najszlachetniejszej z możliwych misji, ale to też pierwszy tam chowany z pokolenia „Solidarności”. I to hołd także dla niej. Nie rozumiecie idei grzebania symboli?  (…)

Czego tak bardzo się boicie? Rodzącego się mitu? Ale przecież jeśli istotnie ma się jakiś narodzić, to ani my, ani wy nie mamy na niego wpływu. Naprawdę sądzicie, że możemy mit zadekretować, wywołać sztucznie, nadąć? Przeceniacie nas. To naprawdę nie my każemy stać ludziom po osiem godzin w środku nocy, to nie my wyganiamy ich setkami tysięcy na ulice, to nie my zmuszamy ich, by jechali na drugi koniec Polski, by pożegnać kogoś, kogo znali tylko z telewizji i z waszej w niej kampanii nienawiści.  (…)

Nie gniewajcie się, naprawdę nie chcę was obrazić, ale kiedy czytam wasze pohukiwania w Internecie, to przypomina mi się tych kilku urodzonych idiotów, którzy protestowali przeciw Alei Zasłużonych dla profesora Geremka, przychodzą na myśl domorośli znawcy literatury gotowi strącać ze Skałki Miłosza. Tyle tylko, że my nie urządzaliśmy szopek i manifestacji nad trumną Profesora czy noblisty, to raczej kilku waszych idoli nie potrafiło na pogrzebie Bronisława Geremka powstrzymać się od eksplozji żółci i nienawiści. A my tych kilku protestujących przeciw niemu wysłaliśmy do lekarza.

Was nikt na konsylium nie posyła, was traktuje się serio, was animują największe gazety i prywatne telewizje, które wyszukują wspierających was profesorów i zdobywców Oscara. I nikt nie zastanawia się nad waszą kulturą osobistą, choć, dalibóg, nikczemnością jest nie uszanować ani świętego w Polsce czasu żałoby, ani trumien czekających na pochówek. (Robert Mazurek)

Porażające i przygnębiające jest poczucie wyższości polskich intelektualistów oraz ich sympatyków, którzy pouczają nas, że nie należy mieć zaufania do polskich mas, że Polacy są irracjonalni i poza szukaniem winnych i udawanym żalem nic więcej nie potrafią uczynić. Jednym słowem jesteśmy narodem niepoważnym, o czym tylko profesorowie filozofii, wiedzą.

Nietrudno znaleźć klucz polityczny do tych sugestii. Chodzi oczywiście o wskazanie, kto jest niedobry i kto winny. Jednostronność polityczna takich wypowiedzi i w związku z tym – ich instrumentalny charakter jest aż zbyt jawny.

Ten rodzaj wyższościowego języka elitę nie czyni lepszą, czyni ją jedynie bardziej zarozumiałą, czasem pyszną i przekonaną o swej rzekomej wielkości.

Ja bym prosił najpierw o osiem dni żałoby. Osiem dni siedzenia w modlitwie, milczeniu, przy zasłoniętych lustrach. Tak, żeby swoich min nie oglądać. W poczuciu powagi i szacunku dla wszystkich, którzy zginęli na pokładzie samolotu. A zginęło tam dużo dobrych i mądrych ludzi. Pomyślmy o tym wszystkim, co cennego zrobili. Nie upychajmy ich wszystkich w swoje polityczne podziały i polityczne nienawiści. Zdążymy jeszcze o tym pomówić i nad tym się zastanowić. (…)

Chciałbym tylko wspomnieć o dwóch sprawach. Nie wiem, czy najważniejszych.

Po pierwsze, chodzi o Katyń. Nie o to, że ta ziemia przeklęta, że jest jakiś mistyczny zew krwi, ale o to, że pamięć o tym zdarzeniu staje się teraz faktem o skali globalnej. Uczynił to wypadek, ale tak się stało i widać to poprzez całą prasę światową i telewizje. Jest to rodzaj pośmiertnego zwycięstwa Prezydenta, dla którego pamięć historyczna była kwestią ważną. Mnie się wydaje, że przybliża to również pojednanie polsko-rosyjskie.

Po drugie, chodzi o państwo. Okazuje się, mam nadzieję, że ponad animozjami i nienawiściami politycznymi orkiestrowanymi przez media, polityków, część polskiej inteligencji, dostrzegamy, że zginęła elita polityczna wspólnego nam państwa, a nie jednej partii. Sądzę, mam nadzieję, chciałbym, by stąd można było wysnuć jedną lekcję, że przynajmniej nie zobaczymy nienawiści i rywalizacji, między innymi, kto pierwszy, i z kim, stanie przy grobach żołnierzy w Katyniu, i że tego rodzaju gry są dla obywateli nie do przyjęcia.

Wiem jedno polityczne nienawiści zabijają wielokrotnie i dlatego w tym momencie poważnie je chciałbym potraktować. Szczególnie, że są i będą się jeszcze sączyć ze wszystkich stron. (Paweł Śpiewak)

Pod Smoleńskiem zakończyła się pewna Polska − czy może, marzenie o pewnej Polsce.

Polska uosabiana przez niezłomną bohaterkę „Solidarności” Annę Walentynowicz, przez ostatniego prezydenta na Uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego i przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Katastrofa pochłonęła elitę tej formacji ideowej, która najwyższego dobra upatrywała w narodowej tradycji i historii. Która wysoko hierarchii wartości umieściła cnotę patriotyzmu, służbę państwu polskiemu, o które walczyło tyle poprzednich pokoleń, a które, podarowane współczesnym Polakom nagle wskutek niejasnego, podejrzanego „spisku elit”, nie stało się dla nich wspólnym dobrem tak powszechnie i bezwzględnie szanowanym, jak na to zasługuje.

Od dłuższego już czasu nękało nas przeczucie, że ta Polska musi odejść, przynajmniej na czas jakiś. Że w świecie zmierzchającego Zachodu wchodzącego w czas dekadencji i odrzucenia wartości, zatracającego swe cywilizacyjne zdobycze, zastępującego idee doraźnymi korzyściami, a demokrację medialną grą, także i w Polsce nie jesteśmy w stanie obronić pragnienia wielkości przed napierającym zewsząd rechotem. Ale zapowiadało się, że odchodzenie tej − nie umiem znaleźć innego słowa − „przedwojennej” Polski będzie równie mało efektowne, jak powolne pogrążanie się 97 konfederatów barskich z Pakości, o których śpiewał Jacek Kowalski, w śmierdzącym bagnie.

Urzędy Prezydenta RP, Rzecznika Praw Obywatelskich, prezesa Narodowego Banku Polskiego i prezesa Instytutu Pamięci Narodowej były ostatnimi placówkami Prawej Polski. Nie mam wielkich złudzeń co do ludzi, którzy teraz, po krótszym lub dłuższym (zależnie od tego, do jakiego stopnia każą im się liczyć z pozorami sondaże i interpretujący je pijarowcy) zajmą ostatnie brakujące im do pełnego zawłaszczenia kraju gabinety. Nie mam złudzeń co do ich systemów wartości, celów i braku skrupułów w ich osiąganiu. Nadchodzi czas drobnych cwaniaczków, „Rysiów” i „Grzesiów”, gardzących „dzikim krajem”, ale nie na tyle, żeby gardzić forsą, jaką da się w nim ukręcić. Drobnych cwaniaczków, gdzieś tam z dala sterowanych przez zagraniczne potęgi, bo przecież geopolityka próżni nie znosi. (Rafał A. Ziemkiewicz)