Dziennikarska klaka Donalda Tuska zatraciła już ostatnie resztki przyzwoitości.

Takich tonów, w jakim utrzymane są jej peany na cześć Ukochanego Przywódcy, który dał nam wszystkim najwyższy przykład patriotyzmu i poświęcenia, i mając pewną prezydenturę dobrowolnie się jej wyrzekł w imię miłości ojczyzny, nie używano w polskich mediach od czasów Gierka (bo już za Jaruzelskiego nawet zajadłym partyjniakom byłoby wstyd). Podobnie zresztą jak i wtedy peany są mocno na bakier z logiką. Jeśli Tusk powiedział prawdę, iż rzeczywista władza jest w URM, nie w Belwederze, to się niczego nie wyrzekł i nie ma czym się tak zachwycać. A jeśli jednak „duży pałac” to coś więcej od „małego”, to wypada przetłumaczyć jego argumentację z pokrętnej politycznej nowomowy na język prosty.

Inna sprawa, że pod wieloma względami sytuacja psychologiczna dzisiejszego prorządowego redaktora przypomina sytuację pracowników propagandy peerelu. W miejsce politycznego chaosu tworzy nam się oto po dwóch dekadach znowu jedna, wielka partia, Partia właściwie, która jednoczy aspiracje całego społeczeństwa i wiedzie nas do wielkiego cywilizacyjnego skoku. Jeśli kuluarowe pogłoski są prawdziwe, to w Partii owej mieści się każdy, kto nie narusza pryncypiów. Jest już ponoć gotowe miejsce i dla Włodzimierza Cimoszewicza, i dla Wojciecha Olejniczaka, i dla Wojciecha Mojzesowicza… Pasuje jej i Krzaklewski, i może znajdzie na powrót miejsce dla wyliniałego Olechowskiego, który po tym, jak prokuratury odstrzeliły mu dotychczasowego promotora, ma do wyboru albo ułożyć się szybko ze zwycięzcami, albo czekać, aż i na niego prokuratury coś znajdą (bo ludzie gadają… No, ale o kim u nas nie gadają − dopiero prokuratura musi sprawdzić, czy w tym gadaniu jest coś na rzeczy. Niekiedy, jak w wypadku Piskorskiego, potrafią sprawdzić nawet po wielu latach). „Ach, ileż w Platformie treści − w Platformie każdy się zmieści”, chciałoby się sparafrazować satyryka. Każdy, oczywiście, kto ma do rzeczywistości stosunek pozytywny. Dla sił wrogich postępowi i rozwojowi, pisowskich, w Partii miejsca nie ma. (…)

A tak poważnie − jest oczywiste, że z wyścigu prezydenckiego Tusk wycofał się wskutek afery hazardowej. Nie, nie dlatego wcale, że prędzej czy później doprowadzi ona do skompromitowania go jako źródła przecieku. Kredyt zaufania wśród wyborców ma Tusk wciąż nieograniczony, i nawet, gdyby komisja złapała go za rękę − na co przewodniczący Sekuła na pewno nie pozwoli − to i tak, gdy powie, że to nie jego ręka, ludzie mu uwierzą.

Nie o to chodzi.

Chodzi o to, że afera pokazała Tuskowi, iż jego podwładni wszystko już mieli przygotowane, żeby dać mu kopa do góry, do Belwederu, i kręcić lody po swojemu. To dlatego zmasakrował swą kancelarię. Nie mógł, jak się okazuje, ufać nawet kumplom z boiska. Tym bardziej nie zaufa już nikomu innemu − musi zostać tam gdzie jest i trzymać na wszystkim łapę. Bo inaczej rozdęta struktura Partii, w której nie chodzi już o nic poza pożytkowaniem władzy, najpierw odsunie szefa na boczny tor, a potem rozleci się i zeżre we frakcyjnych sporach.

A „plan polityczny”? Dajcie spokój. Która to już „wielka reforma” naszego ukochanego przywódcy?

Proste, jak mówią w wojsku. (Rafał A. Ziemkiewicz)

W swoim własnym obozie premier Tusk ma nadal władzę absolutną, ale utracił lojalność swoich głównych wasali. Pod tym względem sprawa kar nakładanych na szefa NFZ Paszkiewicza jest symboliczna. Nawiasem mówiąc, sam Paszkiewicz - bez charakteru i zagubiony w otaczającej go intrydze jak dziecko we mgle - pozwolił Tuskowi na to, aby bez skrupułów zrobił z niego publiczne pośmiewisko, karząc go jak sztubaka i zmuszając do przeprosin za własne decyzje.

Ale jak określił to jeden z blogerów - kwestia, czy Paszkiewiczowi wymierzono właściwą liczbę klapsów, dość nieoczekiwanie stała się okazją do pierwszej wyrażonej wprost krytyki decyzji premiera przez Grzegorza Schetynę. Dla realnej polityki ma to znaczenie z dwóch powodów. Po pierwsze - bo cząstkowo restytuuje w PO istniejący niegdyś, ale dawno przez Tuska zlikwidowany system autonomii klubu parlamentarnego wobec jego partyjnego przywództwa, jak również wobec licznych i częstych jego osobisto-politycznych kaprysów. Po drugie zaś - bo Schetyna odblokowuje śluzę, która bezwzględnie zatrzymywała dotąd kawiarniano-podziemny nurt niezadowolenia z Tuska pośród platformowych parlamentarzystów. “Ma być jawnem, co jest skrytem…”.

Owszem, także do tej pory zdarzały się takie przypadki, choć tylko w kręgu głównych wasali partyjnych Tuska. We właściwej sobie konwencji Palikot labiedził, że premier, walcząc o prezydenturę, “straci wszystko, a wyborów nie wygra”. W inny, ale również charakterystyczny dla siebie miękko lisi sposób marszałek Komorowski z troską sugerował, że rząd jednak mógłby się zabrać za wiele niepodjętych dotąd spraw państwowych. Gowin z kolei zasłynął z niekonsekwentnych deklaracji, iż jakaś tam sprawa (np. in vitro) będzie już “ostatecznym sprawdzianem” dla Tuska, ale gdy chwila sprawdzianu nadchodziła, wolał nadal sławić samego premiera, a dystansować się od standardów i stosunków panujących w partii (”hulaj dusza piekła nie ma” - to jego opis stanu PO).

Właściwie w kręgu liderów partyjnych tylko Hanna Gronkiewicz-Waltz konsekwentnie zachowuje pełną subordynację, a Tusk odwdzięcza się jej coraz wyraźniej w taki sposób, aby mogła żywić iluzję, iż naprawdę uczestniczy w procesach decyzyjnych. Schetyna z pozycji szefa klubu oświadczający krótko, iż premier podjął złą decyzję zamyka etap tych wszystkich niedopowiedzeń i półsłówek i każe się Tuskowi na przyszłość liczyć z możliwością otwartej nielojalności w różnych kwestiach partyjnych i państwowych. To jest w systemie rządów osobistych Tuska jakiś wyłom.

Z tego wszakże nie należy wnosić, iż Tusk traci właśnie partyjne “absolutum dominium”. Tak nie jest. Mechanizm jego kontroli nad całą PO (rozciągnięty także na rząd) polega bowiem na możliwości uruchomienia indywidualnego mechanizmu represyjnego wobec dowolnej osoby, od wielce wpływowego wicepremiera Schetyny po jakiegoś pozbawionego znaczenia krakowskiego aparatczyka Sularza. W każdej chwili każdy działacz PO musi czuć się zagrożony Tuskowym gniewem, podczas gdy sam premier zwykł w takich razach publicznie udawać obojętność, niewiedzę, a nawet zdziwienie decyzjami, o które zapytany, zwykł je określać mianem “czysto administracyjnych” (jak ostatnio w Centrum Antykryzysowym).

Szef klubu PO ograniczyłby skutecznie owo absolutum dominium tylko wtedy, gdyby potrafił posłom i senatorom zapewnić efektywną ochronę przed kapryśnymi represjami. Pytaniem pozostaje, czy będzie w stanie to zrobić. Jeśli tak, to zapewne coraz częstsze werbalne sugestie niezadowolenia ze stylu władzy Tuska mogłyby się przekształcić w jakieś nieśmiałe próby zyskiwania podmiotowości czy względnej autonomii przynajmniej przez co bardziej utalentowanych polityków PO. Tylko to może powoli przekształcać PO w stronę normalności demokratycznej partii politycznej.

Inaczej - używając zgrabnej metafory ministra Sikorskiego - będzie ona nadal bardziej przypominać watahę, w której można już wprawdzie łypnąć złym i wrogim ślepiem na przywódcę stada, ale to jest górna granica wolności, jeśli nie chce się na siebie sprowadzić licznych nieszczęść. (Jan Rokita)

Rozmowa z prof. Zdzisławem Krasnodębskim, filozofem i socjologiem, wykładowcą na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie i na Uniwersytecie w Bremie.

(…) Po co Donaldowi Tuskowi urząd prezydenta? Dla zaspokojenia własnych ambicji, czy też - jak twierdzi on sam - dokończenia reform, które obecnie blokuje “zły” Lech Kaczyński?
- Donald Tusk od lat jest politykiem i nigdy nie dał się poznać jako reformator. Może jednak chce zostać “monarchą” od przecinania wstęg i towarzyskich meczy piłki nożnej. Gdyby został rzeczywiście wybrany na prezydenta, oznaczałoby to, że Polacy zrzekli się swojej funkcji kontrolnej, że nie chcą brać odpowiedzialności za państwo jako demos. Być może dlatego, iż są zarażeni popkulturą, może jeszcze z innych powodów. Gdyby zaś PO rzeczywiście przystąpiła do realizowania swych neoliberalnych pomysłów gospodarczych, zakończyłoby się to protestami społecznymi, jakich jeszcze nie widzieliśmy. Nie widzę jednak żadnych chęci na wielkie reformy w tym rządzie, zwłaszcza w koalicji z PSL.

Można powiedzieć, że wybory będą podsumowaniem także dotychczasowej polityki PO. Jak Pan ją ocenia w roku wyborczym?
- Partia ta zręcznie prowadzi propagandę, dobrze się prezentuje. Jednak afera hazardowa ujawniła trochę prawdy społeczeństwu. Doprowadzenie do zapaści służby zdrowia, budżetu, do upadku polskiego przemysłu stoczniowego - obciąża ten rząd. Całe szczęście, że nie udało mu się sprzedać polskiej giełdy ani koncernu energetycznego Enea. Pomysły PO są dla Polski niedobre, a ideologia, która za tym stoi - anachroniczna. To jest odgrzewanie pomysłów Kongresu Liberalno-Demokratycznego. O ile jednak w latach 90., gdy w Polsce demontowano komunizm, można je było zrozumieć, o tyle obecnie są one nieaktualne. Teraz bowiem mamy już gospodarkę kapitalistyczną, ale uzależnioną od zagranicy, i to jest najważniejszy problemem. Mamy też kraj, który jest niepodległy, ale bez podmiotowości. Moim zdaniem, to jest najgorszy rząd od 1989 r., łączy pychę z indolencją i żądzą władzy. W tym sensie Donald Tusk jest politykiem niebezpiecznym dla Polski. I groźne jest nawet nie to, co on chce zrobić. Niebezpieczny jest dlatego, że wyzwala w Polakach najgorsze cechy, zwłaszcza bierność przy pozorach samozadowolenia. Dlatego groźba przedłużenia jego rządów napawa mnie głęboką troską. (Nasz Dziennik)

Tracąca poparcie Platforma Obywatelska uważa, że im później będą wybory, tym lepiej - pisze “Rzeczpospolita”.

Zgodnie z kalendarzem politycznym wybory parlamentarne powinny odbyć się jesienią 2011 r. Jednak 1 lipca 2011 r. Polska obejmie przewodzenie Radzie Unii Europejskiej. Eksperci od roku alarmują, że w czasie sprawowania prezydencji nie można zmieniać rządu, bo ministrowie muszą brać udział w posiedzeniach Rady UE, a wcześniej się do tego przygotować.

Posłowie PO do tej pory twierdzili, że najlepszym wyjściem byłyby wybory wczesną wiosną 2011 r. Opozycja popierała ten pomysł. W tym celu sejm musiałby zdecydować o samorozwiązaniu. Od kilku tygodni jednak coraz więcej polityków Platformy nieoficjalnie mówi, że wyborów wcześniej raczej nie będzie.

- Przyspieszenie wyborów z powodu prezydencji może nie być konieczne - przyznaje Andrzej Halicki (PO), szef Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych. - Z dwóch względów: Polska będzie sprawować prezydencję w nowej formule, w której zadania są podzielone na trzy kraje, więc może nie będzie takiej potrzeby, a poza tym więcej zamieszania i szkód może przynieść powoływanie nowego rządu tuż przed objęciem prezydencji niż prowadzenie jej w trakcie kampanii wyborczej - tłumaczył. (wp.pl)

Zmiana konstytucji w ciągu kilku miesięcy — co zapowiedział w sobotę Donald Tusk — jest całkowicie niewykonalna. Gorący okres kampanii wyborczej to nie czas na chłodną i poważną debatę ustrojową. Postulaty zmian konstytucji staną się ofiarami politycznej wojny.

A problem, na który zwrócił w sobotę uwagę szef rządu istnieje i jest bardzo poważny. Warto dziś przypomnieć że w 2005 roku obecną konstytucję krytykowało PiS i PO. To właśnie zmiany ustawy zasadniczej miała być ukoronowaniem budowy projektu IV RP.

Ustrój polski jest wadliwy i niewydolny. Jak pisał kiedyś Artur Wołek pełno w nim hamulców, ale nie wiadomo gdzie jest silnik. Konstytucja uniemożliwia sprawne rządzenie państwem, rozmywa jego kompetencje.

Rzucony w sobotę pomysł zmian konstytucji jest więc przedwczesną próbą rozwiązania na prawdę poważnego i realnego problemu, z jakim boryka się polskie państwo.

Paradoksalnie jednak przedstawiając projekt zmian podstawowych zasad współdziałania instytucji państwowa, Donald Tusk przyznał się do tego, że rezultaty prac jego gabinetu są mierne. Gdyby premier miał więcej władzy — zdaje się mówić między wierszami obecny szef rządu — moglibyście, drodzy rodacy ode mnie czegoś oczekiwać. A że jest inaczej, cóż, nie miejcie pretensji do mnie, lecz do konstytucji.

Trudno więc nie zadać pytania, czy posłużenie się polityczną bronią najcięższego kalibru — bo cóż może być poważniejszego od zmiany ustroju — miało odwrócić uwagę od rzeczywistych dokonań rządu.

Odpowiedzią premiera na aferę hazardową była walka z hazardem. Efekt? Nikt nie pytał o złe zachowanie polityków, kontakty Rycha i Zbycha, wszyscy zastanawiali się, jak wielkim złem jest sam hazard. Przez ostatnie dwa dni (ale zapewne przez następnych kilka tygodni) debata publiczna będzie zdominowana przez rozważania, o tym, jak, kiedy i po co zmieniać konstytucję. Nikt nie będzie zadawał niewygodnych pytań o osiągnięcia dwóch lat rządu i plany na rok następny.

Donald Tusk potrafi przejmować inicjatywę w każdej, nawet niewygodnej dla siebie sytuacji. Strach jednak pomyśleć, na co wpadnie jego sztab, jeśli zdarzy się coś naprawdę dla Tuska niewygodnego. Czy odpowiedzią na np. ujawnienie przez media następnej afery, albo na kolejny polityczny kryzys będzie wypowiedzenie wojny któremuś z sąsiadów? (Michał Szułdrzyński)

Od dawna twierdzę, że uwielbienia Polaków dla Donalda Tuska nie ma sensu rozpatrywać w kategoriach racjonalnych.

Po prostu, jak to słusznie zauważyła Manuela Gretkowska, “Polska jest kobietą” – Tusk zaś tym facetem, który doskonale wie, gdzie są jej czułe punkty. A jak kobieta się zadurzy, wybacza wszystko – niech pije, niech kłamie, aby tylko pięknie, niech nawet podkrada biżuterię. Oczywiście, pewnego dnia zadurzenie się kończy. Ale na razie nic nie zmusza Tuska i jego ekipy do smucenia się, że taka chwila nadejdzie.

Przeciwnie – szybujące sondaże najwyraźniej rozzuchwaliły Platformę i przekonały ją, że może wszystko. Pokazuje to sposób, w jaki ukręciła łeb aferze hazardowej. Z jednej strony postulowaną komisję zamieniła w parodię, redukując udział w niej PiS do “loży szyderców”, z drugiej – forsuje w dzikim tempie ustawę, której założenia zupełnie unieważniają przedmiot dochodzenia komisji.

Zakochana w swym premierze Polska pewnie nie weźmie mu za złe, że po pięknych zapowiedziach nawet nie próbował długo zachowywać pozorów, jakoby zależało mu na ujawnieniu prawdy. Zresztą nawet jeśli tak brutalne “zamiecenie” afery zaszkodzi wizerunkowi władzy, to i tak przecież mniej, niż zaszkodziłaby komisja z prawdziwego zdarzenia i wnikliwe, jawne oraz długotrwałe badanie przez nią prawdziwego przebiegu zdarzeń.

W tym kontekście trzeba się zgodzić z Leszkiem Millerem, gdy twierdzi, że stracił władzę, bo przyznał, iż afery, które były, były w istocie. Gdyby twardo poszedł w zaparte i użył posiadanych sił, by nie dopuścić do żadnych śledztw ani komisji, rządziłby do dziś. (Rafał A. Ziemkiewicz)

Premier nadal traci pozytywne oceny swojej pracy, ale Platforma Obywatelska zyskuje. Notowania premiera pomału “urealniają się” - Donald Tusk zaczyna płacić także osobistą popularnością za swe rządy - pisze w komentarzu dla Wirtualnej Polski Joanna Lichocka.

Do tej pory było tak, i trochę nadal tak jest, że premier Donald Tusk był postrzegany jako osoba, która wprawdzie stoi na czele rządu, ale właściwie za poczynania gabinetu nie odpowiada. Miękka charyzma Tuska sprawiająca, że udatnie buduje wizerunek najfajniejszego z premierów procentowała niezwykle wysokimi notowaniami na tle tego jakimi ocenami może pochwalić się rząd, który stworzył i którym kieruje. Gabinet PO-PSL od wielu miesięcy w sondażach Wirtualnej Polski jest najgorzej ocenianą instytucją władzy w Polsce. Przytłaczająca większość respondentów wystawia mu złe lub bardzo złe oceny. Dziś to 72% Polaków, przy zaledwie 24% oceniających rząd pozytywnie.

Tymczasem tak fatalnie oceniane dokonania rządu jakby w ogóle nie wpływały na popularność premiera. Zazwyczaj większość badanych oceniała premiera dobrze i bardzo dobrze, tak jakby nie miał wiele wspólnego z kiepskim rządem i był raczej swoistym politykiem celebrytą, znanym z tego, że jest znany i lubianym za to, że jest. To się jednak zdecydowanie zmienia. Od kilku tygodni trwa urzeczywistnianie pozycji szefa rządu. Jeszcze w czerwcu tego roku badania pokazywały przewagę ocen pozytywnych nad negatywnymi. Generalnie do niedawna Donalda Tuska pozytywnie oceniało znacznie ponad 40% respondentów – była to reguła rządząca kolejnymi badaniami – a jeśli zdarzało się, że krytyczne oceny przeważały nad pozytywnymi to niewielką różnicą. Teraz to już nieaktualne. Dziś znacznie więcej Polaków patrzy na premiera krytycznie – 47% - niż pozytywnie, tych ostatnich jest już tylko 35%.

W ciągu dwóch tygodni premier, mimo że jego rząd trochę nawet zyskał (o 3 punkty procentowe ubyło tych, którzy oceniają gabinet źle, o jeden przybyło ocen pozytywnych) sam premier nadal traci. Mimo zatem zabiegów spin doktorów PO, by premiera skutecznie oddzielać od odpowiedzialności za działania rządu, Polacy zaczynają tę odpowiedzialność dostrzegać. Przyczyniła się zapewne do tego ofensywa samego premiera – przeprowadzone po wybuchu afery hazardowej dymisje w rządzie, a także odwołanie szefa CBA Mariusza Kamińskiego, to działania za które premier jest w odbiorze publicznym jednoznacznie odpowiedzialny. Nie jest wykluczone jednak, że znaczna część opinii publicznej dostrzega też odpowiedzialność premiera w kontekście samej afery hazardowej. Pytanie o to, w jaki sposób podsłuchiwani biznesmeni lobby hazardowego zostali ostrzeżeni o akcji CBA, wciąż nie znalazło odpowiedzi.

Przypomnę, że rozmówcy Zbigniewa Chlebowskiego zorientowali się, że są podsłuchiwani w niecałe dziesięć dni po tym, jak o akcji poinformował premiera szef CBA Mariusz Kamiński. Także odwołanie Kamińskiego obarcza bezpośrednio premiera Tuska. Platforma robi wprawdzie co może, by byłego szefa CBA zdyskredytować, ale dla części opinii publicznej może być bardziej wiarygodny przekaz, że Kamiński został odwołany, bo zagroził interesom polityków Platformy i zapłacił głową za ujawnienie afery na szczytach władzy. Samo odwołanie, do którego pretekstem było postawienie przez prokuraturę rzeszowską zarzutów, też budzi wątpliwości. Media (np. Dziennik) informowały bowiem o tym, że prokurator stawiający zarzuty Kamińskiemu skarżył się na naciski polityczne w tej sprawie i są ponoć świadkowie w rzeszowskiej prokuraturze, którzy mogą to potwierdzić. To w oczach opinii publicznej może bezpośrednio obarczać odpowiedzialnością właśnie Donalda Tuska.

To wszystko jednak nie przeszkadza, by Polacy nadal uważali, że warto głosować na Platformę Obywatelską. PO właśnie zyskuje i to znacznie, bo cztery punkty procentowe, gdy poparcie dla opozycji ani drgnie. Na Platformę chce głosować 42% Polaków, na PiS 17%. Przewaga jest znów bardzo znaczna i nie widać by wyborcy uważali, że mają w tej chwili inną niż Platforma siłę, której chcą oddać rządy. Negatywny stereotyp PiS stale na nowo odświeżany przez polityków PO i znaczną część mediów wciąż paraliżuje możliwości partii Jarosława Kaczyńskiego. A ponieważ nikogo innego jednak na scenie politycznej zdolnego do stworzenia silnej alternatywy dla Platformy nie widać – partia Tuska długo jeszcze może mieć dominującą pozycję. (Joanna Lichocka)

Zachowanie suwerenności wyszło z naszego realnego zasięgu. Musimy znaleźć się w całości w jednej ze stref wpływów, należy więc zadać sobie pytanie: Rosja czy Niemcy?

Zerwanie przez USA umów dotyczących rozmieszczenia w Europie Środkowej elementów tarczy antyrakietowej nie jest wydarzeniem samym w sobie. Jest wydarzeniem symbolicznym dla zmian, które od pewnego już czasu zachodzą w geopolityce. Mniej chodzi tu o samą decyzję Waszyngtonu – być może tarcza oparta na ruchomych wyrzutniach rzeczywiście będzie sprawniejsza – bardziej o sposób potraktowania sojuszników. (…)

Być może jednak trzeba dziś wyraźnie powiedzieć, że zachowanie suwerenności wyszło z naszego realnego zasięgu. W takim razie trzeba sobie zadać pytanie o mniejsze i większe zło. Największym byłoby bez wątpienia rozdzielenie w Polsce stref wpływów pomiędzy Rosję i Niemcy, jak wielokrotnie w przeszłości. Jeśli już musimy znaleźć się w całości w jednej ze stref, należy więc zadać sobie pytanie: Rosja czy Niemcy? Wystarczy porównać Wielkopolskę z Białostockiem, żeby uznać odpowiedź za oczywistą. Tym bardziej że współczesne Niemcy nie kwestionują polskiej odrębności i prawa do państwowości – co w wypadku Rosji nie jest oczywiste.

Jestem skłonny zgodzić się z Sikorskim, że ważna dziś jest dla nas cywilizacyjna modernizacja, a nie mesjanistyczne wizje narodu niosącego wolność ludom Wschodu. Ale pojęcie „modernizacja” wymaga ukonkretnienia. Jaka jest cena, za którą warto zapłacić ograniczenie ambicji i wejście w rolę państwa satelickiego Niemiec? Jaki stopień samodzielności jesteśmy w stanie wywalczyć?

Gdybym ja musiał ten dylemat rozstrzygać, powiedziałbym, że sprawą podstawową dla podniesienia naszego statusu w przyszłości jest rozwój infrastruktury gospodarczej, w tym zwłaszcza energetyki jądrowej. W żaden inny sposób nie jesteśmy w stanie zapewnić sobie energetycznej niezależności – a po tym, jak arcyważny dla naszej pozycji w regionie projekt „Via Baltica” został praktycznie zniszczony w imię bagiennych porostów, można być pewnym, iż zmobilizowane zostaną przeciwko polskim roszczeniom do własnej energii potężne siły medialne (rosyjskie służby mają zresztą w tym wieloletnie doświadczenie i znaczne sukcesy).

Ale to tylko pobieżny zarys odpowiedzi. Chciałbym, żeby o jej naszkicowanie pokusili się inni. Potrzebujemy w Polsce wykonania takiej pracy intelektualnej rozpaczliwie, bo czasu jest coraz mniej. (Rafał A. Ziemkiewicz)

Od pewnego czasu nosiłem się z zamiarem spojrzenia na Donalda Tuska nie jak na premiera a jak na lidera. Premier to wielkie słowo, w nim mieści się także (teoretycznie) pojęcie lidera ale lider często staje sam na sam z problemem, mając świadomość odpowiedzialności za innych oraz tego, że decyzja zależy tylko od niego.

Premier ma od tego ministrów, wiceministrów, sekretarzy stanu, podsekretarzy, całą armię doradców, ekspertów etc. Oni są po to by doradzić ale też po to by, było na kogo zwalić niepowodzenie Premiera, lider natomiast nie dysponuje masą odpowiedzialną za jego postępowanie bo to on nią jest.

Można więc powiedzieć, że być dobrym premierem może tylko ktoś kto jest dobrym liderem. Ale dotykamy polityki a tutaj każdy może być wszystkim. Stawiam więc pytanie: Czy Donald Tusk jest dobrym liderem? Sprawdźmy to na wybranych cechach.

Pierwsza z cech dobrego lidera to samodzielność. Lider czuje się centralnym ośrodkiem myślowym danej płaszczyzny i tutaj czuje największe przywiązanie do swego “ja”, jemu stara się podporządkować podstawowe czynności i zachowania, w ramach swojej niezależności rozwija także własną inicjatywę starając się być o krok do przodu, także w przypadku sytuacji nieprzewidzianych (stresujących) acz wielkiej wagi, wymagających błyskawicznie podjętej decyzji. Przecież nie każdy dzień toczy się według wcześniej zaplanowanych scenariuszy.

Porównajmy to z bohaterem analizy: Rosja napada na Gruzję, może nie było to takie zupełnie zaskakujące, uznajmy jednak że wydarzenie to nie było też bardzo oczywiste. Jaką reakcję dało się zauważyć u Premiera Tuska? Tak tak, jedyną reakcją był brak reakcji (zapewne doskonale to pamiętacie), trudno było otrzymać jakikolwiek sygnał z obozu Premiera (słynne pytanie: gdzie jest Tusk?) jako że sztab PR-owski skutecznie go schował, wyznaczono obszar oczekiwania na reakcje innych polityków, także polskich. Długo czekać nie trzeba było, reakcja choćby Prezydenta Lecha Kaczyńskiego (także mający aspiracje lidera) była tutaj tyleż natychmiastowa co wyrazista. Zresztą nie ma co sięgać daleko po przykłady, skoro przedwczoraj Prezydent USA Barack Obama dzwoni do Premiera Tuska a ten okazuje się nieprzygotowany do rozmowy. Otóż prawdziwy lider zawsze czuje się przygotowany, nawet jeśli nie jet, po to ludzkość wymyśliła blef, by można nim było przykrywać swoje niedostatki. Teraz znów pada pytanie: gdzie jest Tusk? A przecież lider jest zawsze, lider się nie chowa i nie ucieka bo jest jednostką centralną.

Kolejna cecha lidera to proaktywność, cechująca się tym, że odpowiedzialność za innych jest brana przez dobrego lidera całkowicie na siebie. Wszelka porażka jest tłumaczona błędem lidera (rezygnacja z nieomylności = lider staje się ludzki) a nie spychana na zewnętrzne czynniki ludzkie czy losowe. To także powiązanie z własną inicjatywą ukierunkowaną na to, że mieć będziemy to co sami stworzymy, zakładamy zatem sukces nawet w najbardziej przegranych sprawach by wykrzesać z siebie dodatkowe pokłady energii fizycznej i psychicznej.

Sprawdźmy zatem proaktywność Donalda Tuska, który swoje rządzenie zaczął od słów “jak czegoś nie można to nie można”, przez okres swojego przewodzenia Radzie Ministrów prócz paru sukcesów (niekoniecznie wynikających z jego decyzji – jednak mniejsza z tym) zanotował już cały szereg błędów i porażek, za porażki jednak odpowiedzialne były już płaszczyzny wszelkiej maści, od polityków PiS i Prezydenta po związkowców, do tego parę tych porażek dostał w ramach balastu na plecy kryzys – ten to ma zresztą najgorzej bo nawet odszczeknąć się nie ma jak. Nawet ostatnie wydarzenia związane z tarczą nie sprawiły, by Tusk otwarcie powiedział, iż to także wina jego rządu, łącznie z nim. (…)

Wniosek analizy jest tyleż prosty co smutny. Na czele polskiego rządu stoi człowiek który może dobrze się czuje w zarządzaniu ludźmi ale brakuje mu cech dzięki którym mógłby tych ludzi kierować i prowadzić. Mieć premiera który każdy krok musi mieć wyznaczony przez departament PR przypomina faceta który wie wszystko ale tylko wtedy gdy zapyta o to na stronie www.google.pl

A gdy zabraknie internetu? A gdy zabraknie PR bo trzeba będzie szybko, tu i teraz, coś powiedzieć i podjąć ważną decyzję za siebie i 40 milionów ludzi? Poprowadzić naród który zwróci swoje oczy ku “liderowi” a jego oczy zamiast skrzyżować się ze wzrokiem narodu wypatrywać będą panów od PR (Piotr Cybulski)

Kiedyś polityka lubiła ludzi z charakterem. Winston Churchill, Abraham Lincoln, Ronald Reagan, Margaret Thatcher. Wszyscy oni skupiali swoje wysiłki na konkretnych politycznych celach. Inne sprawy nie zaprzątały ich uwagi w takiej skali jaka ma miejsce wśród dzisiejszych polityków, bo wtedy dla wyborców liczyło się jeszcze realne działanie. Dawniej świat nie pędził tak szybko jak dziś. Ludzie kupowali sobie gazetę i powoli ją czytali. Informacji, które do nich docierały było niewiele, więc mogli oni sobie ze spokojem każdą z nich przeanalizować. (…)

Dzisiaj każdy inteligentny człowiek dość szybko stwierdza, że pomimo tego, iż ma do dyspozycji 100 kanałów to tak naprawdę w żadnym z nich nie ma wartościowych treści, a jak już coś jest to zapewne jest to powtórka. (…)

W konsekwencji od polityków zaczyna się wymagać coraz to mniej. Przestali się już liczyć politycy z charakterem a do głosu doszły medialne wydmuszki. Zapanowała wydmuszkomania! Stany Zjednoczone i Polska są tego najlepszym przykładem. W Ameryce wybory wygrał Barack Obama a w Polsce Donald Tusk. Postacie tego samego kalibru. Pusty przekaz i wielki sukces wyborczy. Oczekiwania wyborców przestały być wygórowane. Mało kto rozlicza polityków z ich obietnic wyborczych. Dla ludzi ważne jest tylko to aby w spokoju pozwolono im oglądać telewizor, aby nie było w nim awantur (nie ważne czy rzeczywistych czy nadmuchiwanych). Brak wygórowanych oczekiwań prowadzi do wytworzenia się chmary polityków, którzy ogromną część swojego czasu zaczynają poświęcać na ślęczenie przed kartką papieru i wpatrywanie się w słupki poparcia.

Dla przykładu - Donald Tusk nie skupia swoich wysiłków nad myśleniem jakby tu przeprowadzić reformę KRUS-u, lecz zajmuje się analizowaniem tego czy dla jego popularności bardziej opłacalne jest pokazanie się na boisku piłkarskim w czerwonych spodenkach, czy może w czarnych. Ludzie nie wymagają od niego wiele, więc po co on sam od siebie ma wymagać coś więcej? Dla współczesnych polityków zaczyna być o wiele bardziej ważne to czy zostaną oni wybrani na kolejną kadencję aniżeli to czy uda im się naprawić sytuację w państwie i podnieść jakość życia własnych obywateli. Brak reformy KRUS-u dobitnie to pokazuje. Tolerancja dla skłonności do nepotyzmu u koalicjanta również. Taka sytuacja nie prowadzi do niczego dobrego. Jakość życia ludzi nie będzie się podnosiła, bo wysiłki polityków w coraz to mniejszym stopniu skupiają się na rozwiązywaniu problemów.

Donald Tusk woli po cichu pożyczyć pieniądze za granicą, aniżeli przeprowadzić reformę KRUS-u i odciążyć nieco część społeczeństwa płacącego składki na ZUS, albo chociażby przeznaczyć dodatkowe środki na inne ważne cele. Politycy wydmuszkowi mówią tylko, że chcą coś zmieniać i rozwiązywać problemy, jednakże ich działanie pokazuje coś zupełnie innego. Takie pozorne działania polityków na dłuższą metę okażą się tragiczne w skutkach. Stracą na nich wszyscy - od zwykłych ludzi przez artystów i po dziennikarzy. Społeczeństwo zubożeje i zacznie oszczędzać na gazetach, książkach i płytach muzycznych, co już dzisiaj ma miejsce i nie tylko ze względu na kryzys i sieć P2P. Każdy problem wymaga szybkich działań, a gdy się zostawia problemy, bo tak jest korzystniej z punktu widzenia sondaży, to one zaczynają się umacniać i mnożyć. Jedne problemy przyczyniają się do powstawania drugich. Na krótką metę dla polityków to jest korzystne, ale na dłuższą okaże się to dla nich zgubne.

Pojawienie się poważnych problemów prędzej czy później doprowadzi do upadku polityków wydmuszkowych, jednakże zaprzepaszczone przez nich szanse już nie wrócą. (Spitfire)